Μύρισε έρωτας φονιάς

Κομματιασμένη η ζωή της Ασημίνας όπως κομμάτια έγινε και η ζωή των παππούδων της που διώχτηκαν από το Ρεϊζντερέ της Μικράς Ασίας το 1923και ήρθαν στα Λέρα της Λήμνου. Εκεί γεννήθηκε εκείνη από γενιά προσφύγων Μικρασιατών, περήφανων όπως και οι γονείς της, να μετρούν καθετί με γνώμονα την άποψη του κόσμου. Μα, αυτή ήταν διαφορετική, ήθελε να ζήσει αλλιώς. Ο τόπος, όμως, αυτός δε της το επέτρεψε. Σε αυτόν τον τόπο γνώρισε και τον μεγάλο της έρωτα, τον Δημήτρη της, έναν νέο πολύ διαφορετικό από όλους τους άντρες του χωριού και την ερωτεύτηκε κι εκείνος πολύ. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια για αυτούς αφήνοντάς τους μόνους με κομμένα τα φτερά σαν άγγελοι που διώχθηκαν από τον επίγειο παράδεισο που ήταν για αυτούς ο έρωτάς τους. Τα βάσανά της όμως μόλις, είχαν αρχίσει. Όλα ήρθαν πάνω-κάτω για εκείνη και αυτό που βίωσε ξεπέρασε την φαντασία. Μέχρι που έφτασε να κάνει πράγματα που ποτέ δε φανταζόταν ότι μπορούσε και τότε όλη η ζωή της έγινε κόλαση κι αυτή έβραζε στο πρώτο καζάνι μαζί με την γιαγιά Ασημούλα που θα την ακολουθούσε ακόμη και μετά τον θάνατό της. Ήταν τότε που την εξόρισαν κι εκείνη, ντροπιασμένοι καθώς ήταν όλοι τους για αυτό το κορίτσι και τα καμώματά του. Μα εκείνη ποτέ δε ξέχασε τον Δημήτρη της, με εκείνο το σπάνιο χαμόγελο και την θετική αύρα που απέπνεε. Κι ας είχε ορκιστεί να τους ξεχάσει όλους. 35 χρόνια μετά στη Θεσσαλονίκη και μια ζωή που θα την ζήλευε κάθε γυναίκα για εκείνη ήταν το απόλυτο μηδέν αφού και πάλι ο Δημήτρης ήταν μακριά της. Ένα τυχαίο ταξίδι στο νησί της αλλάζει για πάντα τη ζωή. Όμως, η μοίρα δεν είχε τελειώσει ακόμη το έργο της. Αν και της είχε δώσει πολλά χτυπήματα από μικρή τώρα θα της κατάφερνε και το θανατηφόρο. Αφού, της έδωσε αρχικά χαρά ανέλπιστη, μοναδική, ανεπανάληπτη έπειτα της τα έσβησε όλα με μιας κι εκείνη βρέθηκε και πάλι να πονά. Γιατί αυτό ήταν όλη της η ζωή πόνος, δάκρυα, στέρηση. Η ζωή μακριά από τον Δημήτρη της.