«Πιστεύω –αν και πολιτικός δεν είμαι, ούτε θέλω να είμαι– πως αυτό θα φέρει πόλεμο· και πιο γοργά θ’ ακούσεις πως οι λεγεώνες που είν’ τώρα στη Γαλλία, κάναν απόβαση στη άφοβή μας Βρετανία, παρά πως πλήρωσαν μια πένα...

Και σε τούτη την πρώτη του τραγωδία και σ’ όλο το έργο του Σαίξπηρ, κυρίαρχο είναι το θέμα της εξουσίας...

Σαν ήμουν ήμουν κούτσικο μωρό, με χάι χάι χάι, μ’ αγέρα και βροχή, μα ήμουν τρελό κι ανήξερο κι έβρεχε η βροχή, βροχή καθημερνά...

Εμπρός για το τσιμπούσι, γλεντήστε, ξεφαντώστε, τσουγκρίστε τα γεμάτα για την παρθενιά της, ευθυμήστε τρελά, ή πάτε κρεμαστείτε: μα η καλή μου Καίτη, αυτή θα ’ρθει με μένα...

Ο Τίμων είναι ο στενότερος συγγενής του βασιλιά Ληρ...

Στο έργο τούτο δεν βλέπουμε νέους και ηλικιωμένους, παρά ανθρώπους με το νέο πνεύμα κι ανθρώπους με το παλιό...

Θα τη λατρεύουν και θα τη φοβούνται· οι δικοί της θα την ευλογούν· οι εχθροί της θα τρέμουν σαν στάρι στο χωράφι που το δέρνει μπόρα και θα κρεμάνε τα κεφάλια τους με θλίψη· μαζί της το καλό θ’ αυξαίνει...

Τώρα ’ναι τα μάγια μου όλα σκόρπια χάμου και δεν έχω δύναμη άλλη απ’ τη δικιά μου, που είναι λίγη...

Στο έργο του Laurence Housman, «Το Μπλε Φεγγάρι», οι αναγνώστες μεταφέρονται σε ένα μυστικιστικό βασίλειο όπου οι αρχαίοι θρύλοι και η λαογραφία ζωντανεύουν...

Δύο άσπονδοι εχθροί...

Κουαουναγουάκ, Μεξικό, Ημέρα των Νεκρών...

Έμοιαζε με αγάπη...

ΓΡΑΜΜ...

«Των φίλων μου, που πρέπει να τους κάμεις φίλους σου κεντριά και δόντια τώρα τώρα είναι βγαλμένα· με τον σκληρό τους μόχτο πρόκοψα αρχικά και βέβαια μου ’θρεψε τον φόβο η δύναμή τους μήπως με ξεθρονίσουν: για να τ’ αποφύγω τους ξέκανα […] Για τούτο Χάρη μου τον νου σου, θερκοκέφαλους να τους απασχολείς σε πόλεμο έξω· η δράση στο εξωτερικό σβήνει τη μνήμη απ’ τα παλιά»...

Κανένα ναρκωτικό δε μεθάει τόσο το άτομο, δεν προκαλεί τόση ευφορία μέσα του, μεγαλώνοντάς το απεριόριστα κι ασυγκράτητα, όσο η εξουσία...