Για τη συγγραφή των παρόντων διηγημάτων, πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι με τους οποίους ήρθα σε επαφή...

«Σε κάθε τέλος που βαραίνει τις ζωές μας»...

Δεν είναι όλες οι διαδρομές ίδιες...

Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915)...

Όταν η ψυχή φεύγει, μια άσπρη πεταλούδα στριφογυρίζει γύρω από μια φλόγα δίχως να μπορεί να ξεκολλήσει...

Οικείο και ανοίκειο...

Πόσα πορτοκάλια λοιπόν φάγατε σήμερα ρωτάει ναζιάρικα; Ακούγεται μια ανδρική φωνή από το βάθος: «Τέσσερα»...

Χρειάζεται πια ο κόσμος μας τους σούπερ ήρωες; Εμείς τους φτιάξαμε, εμείς τους καθαιρούμε; Κι αν ναι, πώς; Με πλεόνασμα κυνικότητας ή με έλλειμμα φαντασίας; Τι πιστεύουν οι ίδιοι; Πόσο ειλικρινά ζούμε με τους εαυτούς μας και πόσο αυθεντικά νιώθουμε; Πώς μπορούμε οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου και ταυτότητας να αντιμετωπίσουμε ή να διαχειριστούμε μια μοναξιά που δεν την έχουμε συνειδητά επιλέξει; Τρία κεφαλαιώδη ερωτήματα σε τρία κεφάλαια που βγήκαν από το ίδιο κεφάλι...

Μέσα από αφηγήματα με έντονα λαογραφικά στοιχεία ξεδιπλώνονται μορφές και στιγμές μιας Ελλάδας που μοιάζει μακρινή – ίσως και ξένη στη σημερινή εποχή...

-

-

Στο παρόν βιβλίο περιέχονται τρεις καλογραμμένες ιστορίες μυστηρίου...

Μετά την Αμφισημία, έρχεται η Λαίλαπα...

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι αποπροσανατολισμένος...

Μέσα σ’ αυτά τα τρία δωμάτια της μονάδας των ειδικών λοιμώξεων, όπου γράφτηκε η Ιστορία μιας γενιάς που θερίστηκε, στιγματίστηκε, στοχοποιήθηκε, διαπομπεύτηκε και εκδιώχθηκε από οικογένειες και περίγυρο...