Γράφω γυμνή...

Πόσες φορές είπες «ναι», ενώ μέσα σου ήθελες να φωνάξεις «όχι»; Πόσα ψεύτικα χαμόγελα «έσκασες» για να μην σε δει κανείς να λυγίζεις; Αόρατες πληγές...

Η Πολύμνια Καμάρα ήταν Αθηναία μεγαλοαστή, γόνος δύο επιφανών οικογενειών...

Μια ροκ εντ ρολ ιστορία …δεν είναι όμως μία, είναι πολλές...

Στο βιβλίο η ψυχαναλύτρια Ελένη Δερβίση επιχειρεί κάτι εντυπωσιακό! Εξετάζει τις μορφές αυτές υπό μία ψυχοθεραπευτική οπτική, που οπωσδήποτε δεν εξαντλεί το θέμα, μας δίνει όμως, εμάς που δεν έχουμε ειδικές γνώσεις, μια εξαιρετική ευκαιρία για την ένταξή μας εκ νέου σε μια συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό...

Μια πένα που στάζει… κολλύριο Ογδόντα πέντε χιλιάδες λέξεις, εκατό τριάντα άρθρα- χρονογραφήματα, δέκα ενότητες, 367 σελίδες, μια δεκαετία γεγονότων και πέντε αναμνήσεων, συνθέτουν το βιβλίο του δημοσιογράφου Γιάννη Σπανάκη, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Mystis...

Ένα ημερολόγιο ψυχής 28 ημερών που σε καλεί να ακούσεις τη δική σου φωνή, να αγαπήσεις τον εαυτό σου και να ανακαλύψεις τη δύναμη που κρύβεις μέσα σου...

Άνθρωποι που μεγαλώνουν και άνθρωποι που θυμούνται· γυναίκες που κουβαλούν μέσα τους όσα έζησαν, αλλά και όσα δεν τόλμησαν να ζήσουν· έρωτες που έχουν τελειώσει χωρίς να έχουν πραγματικά χαθεί, απουσίες που εξακολουθούν να κατοικούν στην καθημερινότητα, μικρές και μεγάλες απώλειες, στιγμές όπου το παρόν ανοίγει ξαφνικά μια χαραμάδα και από μέσα της επιστρέφει το παρελθόν...

Προς ποιον πέφτεις όταν πάψεις να κρατιέσαι; Κάποιοι λένε ότι, όταν κάτι σε πονάει, δεν κάνει να το συζητάς, και, ναι, είναι βάναυσο να το συζητάς, να το αναλύεις, να προσπαθείς να το καταλάβεις, έτσι έκανα και εγώ με Εκείνη, στην αρχή νόμιζα ότι την κατάλαβα, και Εκείνη συνηγορούσε, ναι, πράγματι την κατάλαβα, και μάλιστα μόνο εγώ την κατάλαβα, και μετά, τελικά άλλαξε γνώμη, δεν την κατάλαβα, και μετά πολλά συνέβησαν, που δεν έχουν τελικά και τόση σημασία, δεν το ήξερα τότε, το ξέρω τώρα, τελικά πολύ λίγα πράγματα έχουν σημασία, ξυπνάμε και κοιμόμαστε με πολλά ερωτηματικά, ενώ, τελικά, σχεδόν κανένα δεν έχει σημασία, τώρα το βλέπω, μόνο λίγα πράγματα έχουν σημασία, και όσα έχουν όντως αυτό το πράγμα, δηλαδή σημασία, δεν μπορούν να εκφραστούν με λόγια, αυτό έχει σημασία, όμως, σήμερα αποφασίζω ότι σταματάω να τους ακούω και επιλέγω να θυμάμαι, και, αφού επιλέγω να θυμάμαι, τώρα θυμάμαι, θυμάμαι καλά, ότι κάποτε υπήρξε εκείνο το καλοκαίρι που ήταν το τελευταίο καλοκαίρι, και αυτό δεν ήταν μυστικό, το ξέραμε όταν ξεκίνησε αυτό, δηλαδή εκείνο το καλοκαίρι, ότι δεν επρόκειτο για ένα από αυτά τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας που ξεκινάνε γεμάτα υποσχέσεις για ωραίες εικόνες και επαναλήψεις πεύκων, όχι, σίγουρα όχι, αυτό ήταν ένα άλλο είδος καλοκαιριού, για το οποίο δεν ξέραμε πολλά τότε, αλλά μάθαμε, συνήθως έχει πλάκα να μαθαίνεις νέα πράγματα, αλλά αυτό το νέο πράγμα ήταν φριχτό πράγμα να το μάθεις, και, δυστυχώς, εμάς κανείς δεν μας ρώτησε αν θέλουμε να το μάθουμε, απλώς μας το πέταξαν στο κεφάλι και μας είπαν…...

Εκείνος προσπαθούσε να της εξηγήσει πως πρόκειται για ένα συναίσθημα «εσωτερικού κι εξωτερικού χώρου», που θάλλει σαν ευαίσθητο λουλούδι παντού, ακόμα και στα πιο σκοτεινά σοκάκια των τερατωδών μεγαλουπόλεων...

Ένα παιδί μεγαλώνει ανάμεσα στη σκληρότητα, τη μοναξιά και τις αποφάσεις άλλων...

Μιλάνε τα μωρά; Όχι, βέβαια...

-

Η ιστορία ενός γάτου που μεγάλωσε στους αγρούς και μετακόμισε σ’ ένα σπίτι με πιάνο...

-