-

«Οι λέξεις τσεκούρι στα χέρια» είναι ένα ψυχο/αφήγημα, το οποίο ισορροπεί ανάμεσα στον μέσα κόσμο - και το τραύμα ενός πάσχοντος, μα πεισματάρικου υποκειμένου- και τις οικογενειακές αφηγήσεις, που επαναλαμβάνονται διαρκώς, άλλοτε ψιθυριστά κι άλλοτε με κρότο πολύ και θόρυβο...

Όταν γράφει για τα χέρια, ο Κασκαντέρ γράφει για την πτώση, κι όταν πέφτει, δεν σταματά να κοιτά τα χέρια του...

Οι λέξεις ναυαγοί της σιωπής...

Σ'' όποια γωνιά του Ελληνισμού και αν βρεθώ θα πασχίζω πάντα να δυναμώνω, να ξυπνώ, να ζωντανεύω την ψυχή του, και ας γίνει ό,τι γίνει...

Ο Αλμπέρ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν μπορεί να αντικρίσει το είδωλό του στον καθρέφτη...

Mε το πέρασμα του χρόνου τα πάντα αλλάζουν...

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται έντεκα μικρού ή πολύ μικρού μήκους αφηγήματα, στα οποία διαφορετικές φωνές, τοποθετημένες άλλοτε αόριστα και άλλοτε προσδιορισμένα στον χρόνο και τον χώρο, εξιστορούν εμπειρίες και μνήμες σε παραπλήσιο τόνο...

Όταν η νόσος του Αλτσχάιμερ είχε καταβάλει πλήρως τη μητέρα μου, εκείνη εξακολουθούσε να θυμάται με τον δικό της τρόπο τα χρόνια που υπηρετούσε ως σωφρονιστική υπάλληλος στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού...

Το γάβγισμα είναι ο απόηχος των σκέψεών μου που δεν έγιναν ποτέ τραγούδι...

...Aπό κείνη τη στιγ...

Ο ήλιος αυτού του τόπου, πιστός συνοδοιπόρος της ελευθερίας μας, έχει εισβάλει τόσο πολύ στον γενετήσιο κώδικά μας, που όσο και αν αλλοιωθεί στο πέρασμα των χρόνων αυτή η ράτσα θα αντιστέκεται σε κάθε μορφή που μπορεί να υποδουλώσει την εκάστοτε ελευθερία της και θα στέκει στεντόρεια, όπως ακριβώς και ο αστέρας του ηλιακού μας συστήματος...

«Από όλα τα γλυκά, ένα είναι το πιο καθαρό...

Πως μια μοτοσικλέτα ενώνει τρείς γενιές; Τι κάνει ένα παιδί να ονειρεύεται; Τι κάνει δύο φίλους, πραγματικούς φίλους; Πως είναι να ζεις με τις επιλογές σου και να μην μετανιώνεις γι’ αυτές; Πως ένας τόπος σε καθορίζει και σε στιγματίζει; Αυτά και άλλα πολλά, στο τρίτο μου βιβλίο, που γράφτηκε μόνο και μόνο για να το διαβάσετε εσείς! Εσείς που νιώθετε και αισθάνεστε, που καταλαβαίνετε πως είναι να πιστεύεις βαθιά και αμετανόητα στον άνθρωπο σε μια εποχή τραγικής δυσπιστίας...

Μπαίνω μια μέρα στον Ναυτίλο και βρίσκω στον πρώτο πάγκο μια παλιά έκδοση του «Παλαιοβιβλιοπώλη Μέντελ» του Στέφαν Τσβάιχ και το ξεφυλλίζω...