Ρωσική πεζογραφία

Η ιστορία μας ξεκινά με έναν εντεκάχρονο σε ένα πάρτι στο σπίτι ενός συγγενή...

Το Τι να κάνουμε; είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που έχει ως θέμα του την αλλαγή της κοινωνίας σε μια πιο ανθρώπινη, κοινοβιακού χαρακτήρα, που θα βασίζεται στην άνευ όρων ισότιμη θέση της γυναίκας με τον άντρα...

Σε τρία πλάνα αναπτύσσεται αυτό το μεγάλο σε συνθετική δύναμη, τολμηρή φαντασία και σατιρική ευστοχία μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ: το ιστορικό-ψυχολογικό, μ΄ επίκεντρο τη μορφή του Πόντιου Πιλάτου του Ανθρώπου, που δε βρίσκει το ψυχικό σθένος να ενεργήσει σύμφωνα με τη

Μια αγάπη που δεν κατόρθωσε να γίνει συνάντηση...

Ειπώθηκε ότι ο κεντρικός ήρωας στο έργο αυτό υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο. Συγκεκριμένα είπαν ότι ο μεγάλος συγγραφέας ενσαρκώνει στον ήρωα του Βερχοβένσκι, έναν εξτρεμιστή δολοφόνο, θέλοντας τάχα έτσι να χτυπήσει τις αντιλήψεις των αναρχικών της αποχής του, οι οποίοι, φυσικά, αντιπροσώπευαν ένα συνονθύλευμα από ιδεολόγους χωρίς καμία συνοχή.

Το «Μεταθανάτια Σημειώματα του Ερημίτη Φιόντορ Κούζμιτς» είναι ένα ημιτελές διήγημα του Λέοντα Τολστόι που δημοσιεύτηκε, παρά τις σφοδρές αντιρρήσεις της τσαρικής λογοκρισίας, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα...

Ένα δάνειο, δύο φίλοι και οι αποτυχημένες τους προσπάθειες να συναντηθούν και να τακτοποιήσουν το χρέος...

Στάλκερ: τυχοδιώκτης, κλέφτης, παράνομος· επίσης θαρραλέος, διορατικός, με σπάνιες ικανότητες...

Ο τίτλος της νουβέλας Η Σκλήθρα παραπέμπει στην παροιμία «Όταν κόβουν το δάσος, οι σκλήθρες πετάνε», μια παροιμία που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις «παράπλευρες απώλειες» στο όνομα μιας «μεγάλης ιδέας» την οποία αγαπούσε ιδιαίτερα ο Στάλιν...

«Με φίλημα με προδίδεις;» «Ο Ιούδας σας κορόιδεψε… Σταυρώσατε έναν αθώο!» «Όταν αγαπά κανείς δεν ρωτά τι πρέπει να κάνει...

Ο Λάζαρος αναστήθηκε...

Τα πρώτα χρόνια της ρωσικής επανάστασης, στο τέλος ενός κόσμου και στην αρχή ενός νέου, δύο αντίθετες δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση: από τη μια η θετικότητα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, όπου τα πλακάκια του πατώματος θα λούζονται στον ήλιο, τα χάλκινα καζάνια θα ακτινοβολούν, τα πιάτα θ’ αστράφτουν λευκά σαν τα κρίνα, το γάλα θα είναι βαρύ σαν τον υδράργυρο κι η σούπα θα αναδίδει μια τέτοια ευωδιά που θα ζηλεύουν τα λουλούδια στα τραπέζια· κι από την άλλη η νοσταλγία, η συνομωσία των χαμένων συναισθημάτων της εποχής που τελειώνει, η τελευταία παρέλαση των πρώην ανθρώπων, οι αναζητητές της ατομικής ευτυχίας, τα παράσιτα και οι κωμικές φιγούρες...

"Περνώντας με σαρωτική ορμή από τα κοσμοϊστορικά γεγονότα στις μικρότερες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής, η νευρική και ανεξάντλητα ανθρώπινη γραφή του Γκρόσμαν δίνει σε κάθε σελίδα τη λάμψη του αριστουργήματος".

Τρεις κλασικές ιστορίες του Νικολάι Γκόγκολ για τη μοναξιά, την τρέλα και τον παραλογισμό της κοινωνίας...

Μερικά έργα δεν γράφονται...