Τρεις κλασικές ιστορίες του Νικολάι Γκόγκολ για τη μοναξιά, την τρέλα και τον παραλογισμό της κοινωνίας. Ο Νικολάι Γκόγκολ δεν είναι απλώς ένας κλασικός συγγραφέας. Είναι η πηγή από την οποία άντλησαν οι μεγαλύτεροι: ο Ντοστογιέφσκι, ο Τολστόι, ο Κάφκα, ο Ναμπόκοφ, ο Καμύ. Το έργο του στάθηκε γέφυρα ανάμεσα στον ρεαλισμό και το παράλογο, στον σαρκασμό και την υπαρξιακή αγωνία. Η συλλογή αυτή συγκεντρώνει τρεις από τις πιο εμβληματικές ιστορίες του: έργα που δεν απεικονίζουν απλώς την εποχή τους, αλλά συνεχίζουν να καθρεφτίζουν τη δική μας: Η Μύτη: Ένας δημόσιος υπάλληλος χάνει τη μύτη του – και μαζί την κοινωνική του ταυτότητα. Ένα αλλόκοτο όνειρο γραφειοκρατικής παράνοιας που προφητεύει τον Κάφκα. Το Ημερολόγιο ενός Τρελού: Η καταγραφή μιας εσωτερικής κατάρρευσης. Η τρέλα, η απόρριψη και η βαθιά μοναξιά ενός ανθρώπου που έπαψε να αντέχει τον κόσμο. Το Παλτό: Η ιστορία που γέννησε τη ρωσική λογοτεχνία, όπως είπε ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι. Ένα διήγημα για την ανάγκη του ανθρώπου να τον προσέξει κάποιος – έστω και μέσα από ένα κομμάτι ύφασμα. Γραφειοκρατία, εξουσία, κοινωνική απάθεια, αλλοτρίωση. Ο Γκόγκολ δεν τα περιέγραψε απλώς – τα ξεσκέπασε. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που ασφυκτιούν μέσα σε συστήματα χωρίς πρόσωπο, τα κείμενά του θα παραμένουν επικίνδυνα ζωντανά.