Το βιβλίο που δεν γράφτηκε

Γράφω γυμνή. Σκάβω στο χώμα να βρω τις λέξεις που έθαψα πριν από δώδεκα χρόνια. Μεταλλικές, ανοξείδωτες, κέρματα της σελήνης. Διαβάζω τις λέξεις: πόρος και τέκμωρ (ή τέκμαρ). Δεν χρειάζομαι άλλες. Οι συναντήσεις είναι σπάνιες. Όταν υπάρχει λόγος συμβαίνουν. Όταν είναι αναγκαίες για να συνεχιστεί η πορεία που ξεκίνησε στη μήτρα, λέει ο ποιητής, χώρο ανάπτυξης και σχηματισμού μας. Κι αν τ'' όνομά σου είναι μπουρίνι, μπόρα ή καταιγίδα, εμένα με νοιάζει η μορφή σου. Μόνο γιατί ονειρεύτηκες ελευθερία, μόνο γιατί πολέμησες και έχασες τη μάχη, μόνο γι'' αυτό, Αντώνη από τη Χίο, σε καλώ, μόνο γιατί μέσα μου υπάρχεις.