Από την Πόλη μέχρι την Καλαμάτα, από τις παράγκες του Ταύρου μέχρι τη Νέα Σμύρνη, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Μυτιλήνη, από τις γειτονιές του χτες μέχρι τις μοναξιές του σήμερα, ταξίδια γεμάτα μνήμες συνδεδεμένες με μικρά, χρηστικά αντικείμενα που γύρω τους ξετυλίγονται οι μεγάλες ιστορίες των ανθρώπων...

Οι ιστορίες της ζωής μας είναι συνήθως εύλογες, αλλά όσο κι αν το θέλουμε, όχι πάντα λογικές...

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Για πολλούς η καλύτερη εποχή του χρόνου...

Δεν υπάρχει ένα και μόνο κεντρικό θέμα σε αυτές τις ιστορίες· καθεμιά επιμένει στο δικό της...

Είναι επίκαιρος σήμερα ο Παπαδιαμάντης; Απευθύναμε το ερώτημα στη φιλόλογο και μελετήτρια του Παπαδιαμάντη, Βασιλική Δ...

Μια αγράμματη γιαγιά που ξέρει λίγα ιταλικά...

Κι ήταν, νομίζω, εκείνη η στιγμή, που στεκόμουν στο κατώφλι, ακριβώς στο άνοιγμα της πόρτας, τότε που συνειδητοποίησα πόσο αλλιώτικος είναι ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος που μας γέννησε, και πόσο διαφορετικός από αυτόν εκεί έξω, πόσο πολύ έχουν ξεχωρίσει οι δυο τους, που πια κανείς δεν μπαίνει και κανείς δεν βγαίνει...

Δεκαεπτά άνθρωποι στην Κερατέα χάνουν τη ζωή τους ταυτόχρονα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες...

Το βιβλίο αυτό απαντά σε θεμελιώδη ερωτήματα του ανθρώπινου γένους...

Περπατούσα και δεν ήθελα να τελειώσει ο δρόμος...

Μια γυναίκα γεμίζει τα δοχεία των συγχωριανών με νερό τις μέρες της ξηρασίας...

Έξι διηγήματα, έξι ήρωες εγκλωβισμένοι σε μια προσωπική ή συλλογική δυστοπία...

Για να υποφέρει κανείς, χρειάζεται να του έχει απομείνει λίγη δύναμη...

Τι κοινό μπορεί να έχουν μεταξύ τους: ένας οφειλέτης από το Μπάμπεργκ στα 1590, ένας εθνικιστής του ισπανικού εμφυλίου, ένας Διοικητής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Υπουργός Υγείας της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια του αιώνα μας, οι Κυβερνήτες των Ηπείρων στα 2100, ένας ληστής στην πόλη Γκέρλιτς τον 17ο αιώνα, μια οικογένεια Γάλλων βιομηχάνων στη δεκαετία του ’50, ένας ευνούχος με τον προστατευόμενό του στο Βυζάντιο του 11ου αιώνα, οι διώκτες Ιρλανδών αγωνιστών στα 1870 και ένας εισαγωγέας «εδώδιμων αποικιακών» στη Θεσσαλονίκη του 1936; Όλοι αυτοί υπερεκτίμησαν τον εαυτό τους, συμπεριφέρθηκαν αλαζονικά, αδίκησαν ανθρώπους, υπερέβησαν τα φυσικά και ηθικά όρια, εξόργισαν και διέπραξαν «ύβριν»...

[…] Ο Άλκης κάθεται στο αγαπημένο του υπαίθριο τραπεζάκι στο καφέ Αστόρια, απέναντι από τα αρχαία της Πλατείας Ναβαρίνου, και παρατηρεί τους περαστικούς...