Ένας καθρέφτης που μιλάει και μια κάλτσα που ψάχνει το χαμένο της ταίρι ανοίγουν και κλείνουν, αντίστοιχα, ένα τοπίο που πλάστηκε από παιδιά για να διαβαστεί από ενήλικες...

«(…) Τα δεκατέσσερα διηγήματα που συγκεντρώνει στο βιβλίο αυτό ο Κώστας Λίχνος είναι κάτι περισσότερο από μια απλή περιήγηση μέσα στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία...

Μικροί θρίαμβοι «…Όμως έρχονταν στο μυαλό του και κάποιες που δεν θα τις ξεστόμιζε ποτέ, όπως η εικόνα του πατέρα του εκείνο το βράδυ στον εμφύλιο...

Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν καταλαβαίνω...

Τα περισσότερα διηγήματα του βιβλίου αντλούν θέματα από τα πάτρια εδάφη- τη Φλώρινα – που λειτουργεί ως μαγνήτης μνήμης, στοχασμού και μυθοπλασίας...

Ο ερχομός της Λώρας στην επαρχιακή πόλη έκανε αίσθηση...

Ένα στρώμα με λεκέ, μια ρουλέτα στο κόκκινο, φλιτζανάκια στο μετρό της Αθήνας, πολύχρωμοι γερανοί σε καρφιά, ένα γαλάζιο τετράδιο, ένα χρυσό δόντι, μια φωτογραφία με ανάσα, ένα μπουκάλι στα ροζ, χιονονιφάδες με κραγιόν, ένα πιάτο από πάγο, σκοινιά για σωτηρία, ένα τηλεφώνημα για το τίποτα, κάλτσες κλόουν σε στόμα, μια πισίνα για μέτρημα, ένα ολόκληρο στη μέση, ένας τρελός φωταγωγός, μια ρίζα με πυξίδα και ένα σημάδι σε βάζο που εξαγνίζει το κακό στη σιωπή της Ικεμπάνα...

Οι ίδιοι είναι ένα έργο το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό...

Το «Τελευταίο Δρομολόγιο» απεικονίζει την καθημερινή πάλη, τη λύπη, τη χαρά, την αγωνία του κάθε επιβήτορα της ζωής, μέσα σε μια σκληρή και άδικη κοινωνία...

-

«Ο παππούς έκλεισε το PC...

«…Αυτοί οι βράχοι, αυτές οι οσμές, ο αέρας και τα κύματα ήταν η μόνη μας κληρονομιά...

Ιστορίες εμπνευσμένες από απλούς, καθημερινούς, συχνά εσωστρεφείς ανθρώπους...

Κατά τα σαράντα χρόνια της τριβής μου με τη δημοσιογραφία -σταματήστε να την αποκαλείτε «μάχιμη», λες κι εργαστήκαμε ως ανταποκριτές στο Βιετνάμ- απέφευγα το πρώτο πρόσωπο δια ροπάλου...

Από τη Μικροσπηλιά της Άρτας ως την Πάτρα και την Αθήνα, δεκαπέντε διηγήματα σκύβουν πάνω σε ιστορίες με κέντρο πάντα τον άνθρωπο...