Τριάντα δύο μικροδιηγήματα ποικίλης θεματολογίας...

Λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή, η νύμφη Αίγινα καταριέται τον Δία να βρει τη μοναδική αγάπη μα να τη χάσει...

Αγαπημένη μου, πάνε χρόνια, δεν βρισκόμαστε πια, σου γράφω για να σου πω ότι τελευταία απέκτησα ρίζες, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί, ξυπνώ με μια τρελή επιθυμία να σε δω, ξέρω, αυτό είναι αδύνατον, μα τι να γίνει, άλλο δεν μου απέμεινε, μόνο να περιμένω, να περιφέρομαι ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλήθεια και όνειρο, κάθε πρωί με λούζει ιδρώτας και μυρωδιά από σάπια φύλλα με τυλίγει, από εποχές δύο απέμειναν και μήνες δύο, Δεκέμβρης και Απρίλης, από χειμώνα σε άνοιξη και πάλι απ’ την αρχή...

Ζωολογία Έχοντας κεφάλι λιονταριού, ουρά φιδιού και κορμό κατσίκας, στάθηκε παντελώς αδύνατον για τους σοφούς να ταξινομήσουν τη Χίμαιρα στους καταλόγους των εμβίων όντων...

Αν δυσκολεύεσαι να κοιμηθείς το βράδυ, αν χρειάζεσαι ένα μικρό φως αναμμένο για να σε πάρει ο ύπνος ή αν πετάγεσαι όταν ακούς ένα θόρυβο μέσα στη νύχτα, τότε άσε αυτό το βιβλίο απ’ τα χέρια σου...

«Νεγκλιζέ» Η νέα συλλογή διηγημάτων της Γεωργίας Δρακάκη 34 ιστορίες για τις γυναίκες που περπατούν ανάμεσά μας στην Αθήνα «Τι είναι γυναίκα τελικά;» Η ερώτηση μένει καρφωμένη πάνω από μια πόρτα, σαν σημείωμα προς τον εαυτό, σαν υπενθύμιση, σαν πρόκληση...

Δέκα ιστορίες, για ό,τι εμφανίζεται όταν η πραγματικότητα αιωρείται σε μια παγίδα χρόνου, τότε που η μνήμη στρέφει το βλέμμα της στις άπειρες αόρατες ρωγμές του παράδοξου...

Σ’ ένα χωριό της Μόρφου, ένα από τα πολλά κατεχόμενα χωριά της Κύπρου, η φτώχεια και η ευτυχία συμβιώνουν σαν παλιοί φίλοι...

Από το απόφθεγμα του Ευριπίδη «Ὄλβιος ὅστις ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν», έως τη ρήση του George Santayana ότι « Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει», η Ιστορία παραμένει ο θεμελιώδης πυλώνας της συλλογικής μνήμης και της ανθρώπινης συνείδησης...

11 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ Οι ήρωές μας δεν είναι τέρατα, ούτε γεννημένοι δολοφόνοι...

Είναι εκεί… Το ξέρω! Τους βλέπω! Όσο και να θέλουν να κρυφτούν, ξέρω πως υπάρχουν! Ξέρω πως με κοιτάνε με τα απρόσωπα βλέμματά τους… Είναι εκεί, στις σκιές, στις στιγμές, στις σκέψεις...

Υπάρχει ένα βιβλίο µε εξώφυλλο θαλασσί που δεν µοιάζει µε κανένα άλλο...

Μπορεί μία στιγμή, μία ώρα, μία μέρα να εφεύρουν ένα ολόκληρο παρελθόν και να επινοήσουν ένα μέλλον; Μπορεί ένα πρόσωπο, ένα αηδόνι ή ένα σκυλί να εφεύρουν μία πόλη και μία ζωή; Σαράντα τρία μικροδιηγήματα για τις μητέρες που ζωγραφίζουν δέντρα, για τα παιδιά που μαζεύουν ξύλα και καπάκια και τις ηλικιωμένες που τυλίγονται σε κόκκινα κιμονό και τα προτάσσουν ως προσωπική διεκδίκηση...

Δεν χαζεύουμε πια...

Αν καθίσεις στο παγκ...