Η πόλη δεν είναι μόνο δρόμοι και κτήρια, είναι ένα ατέλειωτο κείμενο που γράφεται κάθε λεπτό και αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά. Κάτω από κάθε βήμα, υπάρχουν τα ίχνη των εποχών. Είναι χαραγμένα τρεξίματα διαδηλώσεων, βήματα εραστών, επαναστατών, ζητιάνων, νοικοκυραίων, χαφιέδων, παιδιών που έπαιξαν, αστυνόμων που πυροβόλησαν, ποιητών που την τραγούδησαν. Η πόλη είναι ένας καθρέφτης πολιτικός, όχι μόνο των αποφάσεων που πάρθηκαν γι’ αυτήν, αλλά και της ευθύνης που κουβαλάμε όλοι για τον τρόπο που επιλέγουμε να συνυπάρχουμε μέσα της. Το βιβλίο της Σεμίνας Διγενή Καθ’ οδόν περιέχει 15 μικρά μονόπρακτα της καθημερινότητας. Κείμενα που μοιάζουν με σύντομες θεατρικές σκηνές του 24ώρου, όπου ο εσωτερικός λόγος γίνεται εξομολόγηση. Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου δεν είναι επινοημένοι χαρακτήρες. Υπήρξαν και υπάρχουν. Γι’ αυτό και ανάμεσά τους μπορεί να συναντήσετε μια γυναίκα στην Ερμού, που μόλις έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό, ένα ερωτευμένο 16χρονο αγόρι στην Πανεπιστημίου, που πάει στο πρώτο του ραντεβού, έναν πρωθυπουργό που παρακολουθεί αμήχανος μια διαδήλωση στην Αμαλίας, μια γυναίκα στην Αλεξάνδρας, της οποίας το παιδί δολοφονήθηκε, έναν ψευτοαγρότη με Φεράρι στο Κολωνάκι, μια ηλικιωμένη στη Β. Σοφίας που πέρασε τη ζωή της σε εξορίες και φυλακές κ.ά. Η Αθήνα υπήρξε πάντα μια πόλη εξομολογήσεων. Μια πόλη πανάρχαια, γεμάτη αντιφάσεις και εκπλήξεις, σκληρή και τρυφερή συγχρόνως, θορυβώδης αλλά και βαθιά μοναχική. Με το Καθ’ οδόν, ο αναγνώστης καλείται να την ξαναπερπατήσει, με διαφορετικό βλέμμα. Να ακούσει τους ανθρώπους γύρω του, λες και οι σκέψεις τους μιλούν δυνατά. Αν, διαβάζοντας αυτές τις σελίδες, νιώσετε πως αναγνωρίζετε κάποιους ανθρώπους, ίσως ακόμη και τον ίδιο σας τον εαυτό, τότε αυτό το βιβλίο έχει βρει το δρόμο του. Ίσως γιατί μέσα στους δρόμους της πόλης, κανείς δεν είναι τόσο μόνος όσο νομίζει.