Πώς εξηγείται το φαινόμενο «Καζαντζίδης»; Γιατί δεκαετίες μετά τη φυγή του ο ίδιος και τα τραγούδια που σφράγισε με την ψυχή και τη φωνή του, εξακολουθούν να έχουν καίρια θέση στην καθημερινότητά μας; Γιατί όλοι οι ομότεχνοί του, παλαιότεροι και νεότεροι, υποκλίνονται στο χάρισμά του;

Πέντε χρόνια με τον Δημήτρη Ποταμίτη...

Ένας αδιευκρίνιστης ηλικίας, ερασιτέχνης μάγειρας, που συνήθως μαγειρεύει για φίλους του, αναγνώστης βιβλίων και αρκετά επικριτικός της κοινοτοπίας που καθορίζει και τον επαγγελματικό χώρο της μαγειρικής, περιγράφει ιστορίες της ζωής του, μεταφέρει διαβάσματα, μαγειρεύει συνταγές, συγκρούεται ή θυμάται παλιότερες συγκρούσεις, γράφει κριτική για αξιοπρόσεκτα βιβλία της εποχής του, ανακοινώνει τους σταρ της κουζίνας που παραδέχεται, ψάχνει στη λογοτεχνία συνταγές και σε συνταγές λογοτεχνικές αρετές, προσπαθεί να καλύψει έναν τόνο νοσταλγίας νεότερων χρόνων, μέχρι και ποίηση μεταφράζει ώστε να μην είναι προσδοκώμενος και βαρετός...

Οργίζομαι με τα καμώματα των ανόητων νεόπλουτων, που παρέδωσαν τη ψυχή τους και στο διάβολο ακόμη...

Το άθροισμα των γραμματοσειρών της καθημερινότητας συνθέτει το βιβλίο της ζωής μας...

Πάντα ήταν η ζωή που είχε χαράξει για το Μάριο μια περίεργη ακολουθία καταστάσεων προετοιμάζοντάς τον με συμπτώσεις, που ευτυχώς κατάφερε να διακρίνει, για να μπορέσει να αντιληφτεί αυτό το μετά που θα επακολουθούσε...

Ο Ιωάννης Μεταξάς υπήρξε η μεγαλύτερη πολιτικοστρατιωτική φυσιογνωμία της Νεωτέρας Ελλάδος....

«Και τότε, ένα βράδυ, ενώ ήμουν επί σκηνής, απλώς συνέβη. Η δύναμη της έκφρασης μου αποκαλύφθηκε όπως ποτέ άλλοτε.

Η πρώτη επαφή του Κοραή με τη Δύση ήταν ένας συμβιβασμός: η επιδίωξη του για μόρφωση και η απόφαση να μεταβεί στην Ολλανδία ως αντιπρόσωπος του εμπορικού οίκου του πατέρα του...

«Μέσα από μια μισάνοιχτη πόρτα, ένα παιδί κοιτάζει κρυφά έναν άνδρα σκυμμένο πάνω σε ένα γραφείο...

Το κυνικό λογοτεχνικό μας παρόν δύσκολα τα βγάζει πέρα χωρίς να μείνει ασυγκίνητο ανατρέχοντας στις είκοσι τέσσερις συνεντεύξεις ισάριθμων ελλήνων συγγραφέων που δημοσιεύθηκαν στα Ρεύματα, ένα λογοτεχνικό περιοδικό που δεν κατεύνασε τα λογοτεχνικά πνεύματα ούτε παρότρυνε λογοτεχνικά νεύματα προς κάτι αφηρημένο και εξωπραγματικό...

Ο συγγραφέας περιγράφει γεγονότα και αφηγείται προσωπικά βιώματα από την προσχολική του ηλικία μέχρι την αναχώρησή του, λόγω σπουδών, από τον τόπο που τον γέννησε και τον ανάθρεψε (Μεσσήνη - Νησί), ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς...

Ένα αγόρι, ένα κασελάκι, μια ζωή γεμάτη ανατροπές...

Ένα αφοπλιστικό βιβλίο που δίνει νέα διάσταση στις αληθινές ιστορίες...

Και εμείς ως μαθητές αντιπαθούσαμε τα σχολικά βιβλία και αισθανόμαστε βαριεστημάρα με τα μαθήματα, όταν όμως αναζητούσαμε ψυχαγωγία, πάλι στα βιβλία καταφεύγαμε, δεν είχαμε κάτι άλλο στη διάθεσή μας...