Ο Αριστείδης, η Κατίνα, ο Θοδωρής, η Ρηνιώ, ο Γιώργης, η Ελένη, ο Αλκιβιάδης, η Ζωζώ, η Μαριγώ, η Νίτσα, η απώλεια, η αναζήτηση της ουσίας, της ευτυχίας, της ανεμελιάς, ο μόχθος, η απογοήτευση, ο θάνατος, ο έρωτας, η έκπληξη, το ταξίδι, το μαζί, όσα δεν ήρθαν ποτέ, όσα αφήσαμε να φύγουν, τα αναπάντητα, οι ερωτήσεις που σκάλωσαν σαν χαλίκια στον λαιμό μας, οι πεθυμιές μας, τα ανομολόγητα, τα όνειρα, οι σιωπηλές κραυγές μας∙ αχ αυτές οι κραυγές! Κι ύστερα οι σοφές κουβέντες που ψάχναμε σε όλη τη ζήση μας για να μπορέσουμε να κρατηθούμε, να πιστέψουμε, να ελπίσουμε πως κάπου, κάπως, κάποτε μας περιμένει μια λιακάδα και μια άνοιξη ολόδική μας...