Οι Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης της Simone de Beauvoir προσφέρουν μια ενδότερη, διεισδυτική ματιά στη ζωή της μεγάλης ιέρειας του φεμινισμού...

Βαθιά κάτω από το έδαφος, σαράντα γυναίκες ζουν φυλακισμένες σε ένα κελί...

Ιούνιος 1940...

Για τον µεγάλο Γάλλο κοινωνιολόγο και φιλόσοφο Εντγκάρ Μορέν, η Ιστορία δεν έχει πάψει ποτέ να είναι αντικείµενο αναστοχασµού, και µάλιστα χωρίς να εξαιρούνται ιστορικά γεγονότα στα οποία είχε και ο ίδιος ενεργό συµµετοχή...

Στο πέμπτο διαμέρισμα του Παρισιού, ένας νεαρός άνδρας μόλις είκοσι ετών, ζει στον δρόμο μετά τη διάλυση της οικογένειάς του...

Αυτές λένε πως έμαθαν να στηρίζονται μονάχα στις δυνάμεις τους...

Ένα κύµα θυµατολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαµβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισµού για έναν κόσµο απαλλαγµένο από τη µοιρολατρία και τον φανατισµό...

Υπήρξε άραγε εποχή που οι γυναίκες δεν αποτελούσαν θύματα διακρίσεων και οι άνδρες δεν είχαν προνομιακή θέση; Για ποιο λόγο ο αντιφεμινισμός παραμένει και σήμερα τόσο δριμύς; Γιατί ούτε ο έρωτας δεν έχει καταφέρει να τον εξαλείψει; Μήπως είστε κι εσείς θύτης ή θύμα στην υπόθεση του μισογυνισμού χωρίς να το γνωρίζετε; Μισογυνισμός είναι βέβαια οι προσβολές και οι πράξεις βίας, οι γυναικοκτονίες, αλλά όχι μόνο: είναι επίσης η άρρητη, η συμβολική εκείνη διαδικασία μέσω της οποίας οι γυναίκες υποτάσσονται στην ανδρική κυριαρχία...

Η σκέψη της Σιμόν Βέιλ γεννήθηκε από μια απαίτηση που σπάνια συναντά κανείς στη φιλοσοφία: να μην διαχωρίζεται ποτέ η αλήθεια από τη ζωή...

ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων άκουσα πίσω απ τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν Πέρασα μπροστά απ τη χρυσή πόρτα της γνώσης μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν μπροστά από πόρτες που κουράστηκαν να μένουν πολύ καιρό κλειστές κι από άλλες σαν καθρέφτες απ όπου περνούσαν μόνο οι άγγελοι Υπάρχει όμως μια πόρτα απλή, δίχως σύρτη ούτε μάνταλο στο βάθος του διαδρόμου, απέναντι απ το ρολόι η πόρτα που οδηγεί πέρα από σένα- κανένας δεν τη σπρώχνει ποτέ...

[....Σκοπός της παρούσας έκδοσης είναι μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ποιητικής δημιουργίας του Βιγιόν κι όχι η μετάφραση του συνόλου του έργου του. Έτσι επελέγησαν χαρακτηριστικά του ποιήματα (συμπεριλαμβάνονται

H παρτίδα μόλις ξεκίνησε… Ένα βράδυ του Νοέμβρη, ένα πτώμα ανακαλύπτεται στις ακτές του Σεουρασάαρι...

Σε κάποια αγροτική περιοχή της Γαλλίας ένας ιερέας δέχεται στο εξομολογητήριό του μια ασυνήθιστη επίσκεψη. «Πάτερ μου, θα σας ζητήσουν σύντομα να ευλογήσετε το σώμα μιας γυναίκας στο άσυλο» τον πληροφορεί μια άγνωστη φωνή. Το άσυλο, χαμένο μες στο αχανές δάσος, είναι ένα παλιό μοναστήρι που μοιάζει με φρούριο

Ο Ντομινίκ είναι η ιστορία ενός άντρα που αγάπησε μια γυναίκα, που σε αντάλλαγμα αγαπήθηκε, που την έχασε, που τα παράτησε και που, αφού κατατάχθηκε στον στρατό το 1848, αποσύρθηκε στην επαρχία για να ζήσει μέσα στην παραίτηση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και στο χωριό του...