Εκείνη τη χρονιά η ξηρασία έμοιαζε να μη θέλει να τελειώσει...

«Οποιοσδήποτε άλλος θα είχε φύγει, θα είχε αποστρέψει το βλέμμα απ’ αυτό το σπίτι, η ιστορία του οποίου γεννούσε την υποψία πως είχε πολλή αρνητική ενέργεια»...

Ο Ζαν Ντεζέρ ξυπνάει στις οχτώ...

Θυσανωτή γούνα της ξεκοιλιασμένης γης, βεντάλια πόθου, ορμή χυμού, ναι, είναι ο τροχός ενός βαριού φύλλου μες στον αέρα με γεύση φρούτων...

Το βράδυ, μαζί με ένα φίλο, κατευθυνόμενοι προς ένα κάστρο που πρέπει να βρισκόταν στα περίχωρα του Λοριάν: Έδαφος μουσκεμένο...

Η Αϊσέ και η αδελφή της η Λεϊλά, παρά τη ζέστη και την αναχώρηση όλων των στρατευμάτων στο μέτωπο, είχαν κερδίσει επίσης σημαντικά ποσά...

«Καταραμένη να ’ναι η προγιαγιά της γυναίκας του πατέρα αυτουνού που χάραξε το φλοιό του κορμού της γιγαντιαίας εβέας για να συλλέξει το λατέξ που θα δινε το καουτσούκ απ’ το οποίο φτιάχτηκαν οι ρόδες της μπετονιέρας χάρη στην οποία τσιμεντοστρώθηκε το πεζοδρόμιο όπου ο πατέρας σου γνώρισε τη μητέρα σου...

Ως παιδί, ο Αλι Νιούμαν έφυγε από το μπαντουστὰν των ΚουαΖουλού, για να γλιτώσει από την πολιτοφυλακή, η οποία βρισκόταν σε πόλεμο με το τότε παράνομο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο...

Τα ξέρω όλα αυτά επειδή έχω αρμενίσει πολύ καιρό σε θάλασσες φουρτουνιασμένες...

Προέρχομαι από μια περιοχή του κόσμου την οποία γαζώνει και ξηλώνει ο πόλεμος, απ ̓ τις αρχές του 20ού αιώνα...

Τι θα γινόταν αν οι περιπέτειες του Αρσέν Λουπέν, του ανθρώπου με τα χίλια πρόσωπα, έκρυβαν έναν κωδικό, ένα κρυφό νόημα, το κλειδί για έναν καλά κρυμμένο θησαυρό κάπου στη Νορμανδία; Ο διάσημος καθηγητής Ρολάν Μπεργκτόν είναι σίγουρος γι’ αυτό...

Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας του οκτάχρονου Μισού δεν επέστρεψε στο σπίτι του...

«Ο ήρωάς μας κοντεύει τα πενήντα...

Ο λογοτεχνικός µύθος είναι τραπέζι τζόγου...

Η Annie Ernaux αφηγείται την παθιασμένη σχέση που έζησε για κάποιους μήνες με έναν παντρεμένο...