Με κοφτερό χιούμορ και τέλεια ισορροπία μεταξύ ελαφρότητας και βαθύνοιας η Lucy Fricke μιλάει στο τέταρτο μυθιστόρημά της για τον αποχωρισμό, την αγάπη, την αίσθηση να μεγαλώνεις χωρίς πατέρα, την ασθένεια, την τρυφερότητα...

Μερικά ποτά σ’ ένα μπαρ αρκούν ώστε δύο αδέλφια να αναθερμάνουν τη σχέση τους...

Η κυνική και με μεγάλες δόσεις μαύρου χιούμορ, πορεία αυτοπραγμάτωσης –προσωπικής κι επαγγελματικής– ενός ποινικολόγου, ο οποίος προσπαθώντας με τη βοήθεια του θεραπευτή του να διασώσει το γάμο και την οικογένειά του, μεταμορφώνεται σε έναν «ενσυνείδητο» δολοφόνο...

Η Τάνια Άρνχαϊμ, της οποίας το πρώτο μυθιστόρημα Νέο Πανοπτικόν απολαμβάνει καλτ στάτους, σε λίγες εβδομάδες θα γίνει τριάντα...

Tο 1804, το έτος της στέψης του Ναπολέοντα και της διάλυσης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, εν μέσω δραματικών ανακατατάξεων στην Ευρώπη γενικότερα και στη γερμανική επικράτεια ειδικά, δημοσιεύεται ανώνυμα το σύντομο έργο με τίτλο Οι νυχτερινές περίπολοι του Μποναβεντούρα...

Ινδία, 1764...

Μια καλύβα στο δάσος, χωρίς παράθυρα...

Δυο μέρες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο Βάλτερ και η Ίνγκε Μπίσοφ εγκαταλείπουν την παλιά τους ζωή –το σπίτι, τον κήπο, τη δουλειά τους και τη χώρα– και ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι...

Ιούλιος 1932...

«Αν είχες δει αυτά που έχουν δει τα μάτια μου…»: Αυτή τη φράση θυμάται η Βοντίν να επαναλαμβάνει η μητέρα της που αυτοκτόνησε όταν εκείνη ήταν 10 χρονών...

Βασισµένο σε αληθινή ιστορία.

Τι κάνει κανείς όταν γνωρίζει την τελευταία μέρα της ζωής του; Τρεις φορές ένα σπάνιο ζώο εμφανίστηκε στα όνειρα της Ζέλμα και κάποιος συγχωριανός της πέθανε...

Μια νεκρή με μαύρα φτερά κρέμεται φρικτά κακοποιημένη από τον τρούλο του καθεδρικού ναού του Βερολίνου...

«Σ’ έπιασα...

Βερολίνο 1932...