-...

Μια ωραία μέρα -ακριβώς μετά την Τρίτη και πριν την Τετάρτη- παρουσιάστηκε μπροστά στην Έμπλυ και στον Γιούμπερτ ένα καταπληκτικό όχημα....

"Από όλα τα έργα του μοντέρνου θεατρικού ρεπερτορίου, το μοναδικό που με ενδιαφέρει είναι το "Ατλαζένιο γοβάκι"· στον Κλωντέλ βλέπω τον προάγγελο μιας νέας τεχνικής του θεάτρου"....

Η Μαρίνα Καραγάτση φωτογραφίζει προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70 -αρχές του ’80 την Άνδρο, τους ανθρώπους της και τα κτίρια, σε ένα μεταιχμιακό όριο πριν τη ραγδαία αλλαγή και την ταχύρρυθμη εξέλιξη....

Ρώσικη ρουλέτα, εξεγέρσεις και αυτοσχέδιες σπιτικές βόμβες - να τι σκαρώνουν τα παιδιά....

"Στα "Δύο πρόσωπα του Ιανουαρίου" ο νεαρός Αμερικανός Ράυνταλ Κήνερ πέφτει πάνω σ έναν άντρα που σέρνει ένα πτώμα στο διάδρομο αθηναϊκού ξενοδοχείου....

Δεκατρείς παραλλαγές στα θέματα της απελπισίας, της τρέλας, της ουσιαστικής λογοτεχνίας, αλλά και της απουσίας της, της ομορφιάς που εξαφανίζεται, του έρωτα, του θανάτου, του σκοτεινού πεπρωμένου των ανθρώπων. Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο καταργεί ακατάπαυστα τα σύνορα, αναμειγνύει ειρωνεία και φανταστικό, κείμενα μυθοπλασίας, πραγματικά πρόσωπα και εφιάλτες : ευνουχισμοί παιδιών, μαύρη μαγεία, περιπλάνηση, πορνογραφία, δολοφονίες, απόγνωση, ύμνοι σε αγαπημένους συγγραφείς, ειρωνεία και μοναξιά... Μια εντυπωσιακή συλλογή που δίνει το μέτρο του πρωτεϊκού ταλέντου του Χιλιανού συγγραφέα, δεκατρία διηγήματα που προσεγγίζουν τη βία, την ανάγκη και τη συμπόνια για τη ζωή, και όπου διαφαίνεται, πίσω από την αποτυχία και τη σιωπή, η μελαγχολική ενέργεια του συγγραφέα της που καθιερώθηκε ως μία από τις σημαντικότερες φωνές της ισπανόφωνης λογοτεχνίας. "Οι γυναίκες είναι πουτάνες φόνισσες, Μαξ, είναι μαϊμούδες που τρέμουν απ τo κρύο και ατενίζουν τον ορίζοντα από ένα άρρωστο δέντρο, είναι πριγκίπισσες που σε ψάχνουν στο σκοτάδι, κλαίγοντας, ψάχνοντας τις λέξεις που ποτέ δεν θα μπορέσουν να πουν. Ζούμε στην παρεξήγηση κι εκεί διαγράφουμε τους κύκλους τής ζωής μας" λέει η ηρωίδα (μια φόνισσα; μια πουτάνα;, και τα δύο;) του διηγήματος που δίνει και τον τίτλο της σ αυτή τη συλλογή. Στα "Τελευταία δειλινά στη γη" ο αφηγητής εξιστορεί ένα ταξίδι στο Ακαπούλκο με τον πατέρα του που μετατρέπεται σιγά σιγά σε κάθοδο στην κόλαση. Στον "Οδοντίατρο" διαβάζουμε την ιστορία ενός μυστηριώδους έφηβου και δύο ενήλικων, που πια έχουν βαρεθεί τα πάντα και κοιτούν γύρω τους από την κορυφή ενός γκρεμού. Στο "Μπούμπα" διαβάζουμε μια ιστορία ποδοσφαίρου μέσα από τρία πρόσωπα: έναν Λατινοαμερικάνο, έναν Αφρικανό και έναν Ισπανό ποδοσφαιριστή, και την εντυπωσιακή ιστορία της ομάδας τους, που άνετα θα μπορούσε να είναι η Μπαρτσελόνα. Στη "Λίστα χορού" βρίσκουμε 59 λόγους για να μη χορέψει κανείς με τον Πάμπλο Νερούδα. Στην "Προεικόνιση του Λάλο Κούρα", αντιθέτως, αναδύεται μια ιστορία με εμπόρους ναρκωτικών και σκηνοθέτες ταινιών πορνό, ενώ οι "Φωτογραφίες", ένα από τα τελευταία διηγήματα, μας γυρίζουν για μία ακόμη φορά πίσω στον Αρτούρο Μπελάνο, τον πρωταγωνιστή των "Άγριων ντετέκτιβ"....

"Κανένας δρόμος δε θα πάρει το όνομα του Σάν Βισέντε....

Λέγομαι Όρντο Τουπίκος και γεννήθηκα στο Νορθ Φλατ του Ουαϊόμινγκ στις 9 Νοεμβρίου του 1936....

Ο ψυχαναλυτής και δάσκαλος Πιερ Φεντιντά στο δοκίμιο "Από πού αρχίζει το ανθρώπινο σώμα;" μας ξεναγεί στις απαρχές της ψυχανάλυσης και μας ταξιδεύει στον χώρο της, μέσα από γόνιμες συναντήσεις και διαλόγους με συναδέλφους και ανθρώπους της τέχνης, της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας....

Ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Νικόλας Κάλας και ο Νίκος Εγγονόπουλος, οι τρεις Έλληνες υπερρεαλιστές της περιόδου 1930-1945, σε διάλογο με το μαρξισμό και την ψυχανάλυση στοχάστηκαν για τα καίρια ζητήματα του καιρού τους: Προσέγγισαν το γλωσσικό θετικισμό είτε αυτός προερχόταν από τους κόλπους υης δημοτικής είτε από αυτούς της καθαρεύουσας....

Τα "Βρόμικα Κόμικς ή Οι Βίβλοι της Τιχουάνα", ερωτικά και χιουμοριστικά κόμικς που εμφανίστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες στην κρίση του 1929, παρουσιάζονται στην ανθολογία αυτή μέσα από 34 ιστορίες....

Το σονέτο 21 από την ενότητα "Μέσα κι έξω": Τώρα εδώ, στης τύχης τα γραμμένα, ποιος θα μας πει τι ήταν όλο αυτό· δεν έχει δρόμους για να ονειρευτώ, κατώφλι να κρυφτώ λίγο από μένα....

-...

"έχω επαναλάβει πλειστάκις ότι διηγούμαι εικονογραφίες λόγου, το έπος των ανύπαρκτων ανθρώπων και το πάθος των ιλαρών αισθημάτων" Τα κείμενα που παρελαύνουν εδώ σχηματίζουν ένα είδος φιλολογικής αυτοβιογραφίας με πρόσχημα (συνήθως) κάποιο βιβλίο, ένα λογύδριο, έναν κατά παραγγελία πρόλογο ή μια αιφνίδια ιδέα....