Διόπτρα

Ήσυχη νύχτα...

Το χαμπέρι έφτασε και στο χωριό της πλαγιάς...

Ήταν η μικρή αράχνη που στήριζε μια μεταξωτή κλωστή σ’ ένα φύλλο του γιασεμιού κι ύστερα κρεμόταν πάνω της και νανούριζε τους πόθους της...

Πάντα ήθελα να φεύγω...

«Έχεις σκεφτεί, έχεις αναλύσει τι είναι αυτό που μας συμβαίνει; Γιατί νιώθουμε τόσο έντονα την ανάγκη ο ένας του άλλου;» «Έχεις προσέξει ποτέ ένα ζευγάρι γλάρων, όταν πετούν ανέμελα στον ουρανό; Πετούν αργά-αργά, πλησιάζει ο ένας στη φτερούγα του άλλου, αγγίζονται, κάνουν λίγο να απομακρυνθούν και πάλι ο ένας ξανάρχεται πλάι στον άλλον και ακουμπάνε τις φτερούγες τους...

Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση...

Όσοι βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, συνήθως, ψάχνουν από κάπου να πιαστούν...

Κάποιο σταχτί απόγευμα του Σεπτέμβρη ήρθε κοντά μου, εκεί που χάζευα στα παρτέρια της αυλής, μου χάιδεψε το κεφάλι και μου είπε: «Τα λουλούδια μεγαλώνουν με τα τραγούδια των πουλιών»...

Είναι άνοιξη! Απόβραδο...

«Μαμά, κοίτα, χωρίς χέρια!» φώναξε το κοριτσάκι κι έπεσε από το ποδήλατο...

Μυστικά...

Οι κατάσκοποι της γεωγραφίας ταξιδεύουν στον κόσμο και με την εφαρμογή «Πορτολάνος» λύνουν παράξενα μυστήρια! Ο Πίτερ Πάτουικ αισθανόταν σαν φάντασμα...

Οι κατάσκοποι της γεωγραφίας ταξιδεύουν στον κόσμο και με την εφαρμογή «Πορτολάνος» λύνουν παράξενα μυστήρια! Η Μίκα πληκτρολόγησε Κιότο στην εφαρμογή Πορτολάνος και αμέσως κόκκινες σημαίες γέμισαν την οθόνη...

Δέκα το βράδυ… Μια παράξενη σιλουέτα γλιστράει στους δρόμους του Λονδίνου: μακρύ παλτό μέχρι τους αστραγάλους, καπέλο με φαρδύ γείσο, πρόσωπο καλυμμένο με μια κάτασπρη μάσκα...

Πώς λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος; Το ερώτημα φαντάζει απλό, αλλά δεν είναι...