Επίκεντρο

The building of FIX Brewery in Syngrou Avenue represents modernism in the architecture of postwar Athens and the productive dynamism of an economy that aimed to growth...

Μια πραγματική ιστορία της ελληνικής πολιτικής...

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυτό προ­σπά­θη­σε και σε πο­λύ με­γά­λο βαθ­μό κα­τά­φε­ρε ο Στο­γι­ά­νο­βιτς με το βι­βλίο αυτό: όχι απλώς να υλο­ποι­ή­σει το πα­λαιό σχέ­διο των Annales για μια ιστο­ρία ολι­στι­κή αλ­λά το αντι­κεί­με­νό του, τα Βαλ­κά­νια, να το συ­σχε­τί­σει με εκεί­νο το μέ­ρος του κό­σμου που φαι­νό­ταν να τα απορ­ρί­πτει αλ­λά πα­ρα­δό­ξως είχε γεν­νη­θεί μα­ζί τους: την Ευρώ­πη...

Στο Με λέ­νε Ευρώ­πη ο Γκαζ­μέντ Κα­πλά­νι αφη­γεί­ται τη ζωή ενός συ­νη­θι­σμέ­νου με­τα­νά­στη και τη σχέ­ση του με μια και­νούρ­για χώ­ρα και κουλ­τού­ρα...

Πριν η πο­λι­τι­κή επι­στή­μη ανα­κα­λύ­ψει τον λαό και τον λα­ϊ­κι­σμό, οι καλ­λι­τέ­χνες και οι δι­α­νο­ού­με­νοι τον είχαν επι­κα­λε­στεί όχι μό­νο για να κερ­δί­ζουν τον πό­λε­μο κα­τά της κα­θα­ρεύ­ου­σας αλ­λά κυ­ρί­ως στην προ­σπά­θειά τους να θε­με­λι­ώ­σουν το ιδρυ­τι­κό αίτη­μα της νε­ο­ελ­λη­νι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας, δη­λα­δή τη δι­α­χρο­νι­κή συ­νέ­χεια του Ελ­λη­νι­σμού...

Ήταν ο Ελευ­θέ­ρι­ος Βε­νι­ζέ­λος αντι­μο­ναρ­χι­κός; Ή ήταν απλά οπα­δός του βρε­τα­νι­κού πο­λι­τι­κού μο­ντέ­λου; Το όνο­μά του σί­γου­ρα δεν έχει συν­δε­θεί ταυ­το­τι­κά με την Αβα­σί­λευ­τη Δη­μο­κρα­τία, όπως συ­νέ­βη με τον Αλέ­ξαν­δρο Πα­πα­να­στα­σίου ή τον Νι­κό­λαο Πλα­στή­ρα...

Πολ­λά από τα δι­η­γή­μα­τα ξε­κι­νούν με λε­πτο­με­ρή πε­ρι­γρα­φή του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, του και­ρού, των κτι­σμά­των, ως μια, ίσως, νο­σταλ­γι­κή δι­ά­θε­ση του συγ­γρα­φέα για την πα­τρί­δα του, από την οποία έλει­πε για πε­ρισ­σό­τε­ρα από είκο­σι χρό­νια...

Το οδοι­πο­ρι­κό αυτό –ας το ονο­μά­σω και έτσι– με την Αρ­κα­δία ως βά­ση, επε­κτεί­νε­ται και βρί­σκε­ται πα­ντού στον κό­σμο, σε κά­θε γω­νιά του και πέ­ρα από τα στε­νά όρια που θέ­τει ο το­πι­κι­σμός...

...Ο ιμπε­ρι­α­λι­στ...

Από παι­δί ακό­μα ζού­σε σε μι­αν «άλ­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα»...

«Δεν φο­βά­μαι την κρί­ση όσο υπάρ­χουν Πα­νε­πι­στή­μια»...

Σε αντί­θε­τους ρό­λους από αυτούς που τους έχου­με συ­νη­θί­σει: από τη μια ο Ιω­άν­νης Με­τα­ξάς οπα­δός της Αβα­σί­λευ­της Δη­μο­κρα­τί­ας και κα­τά δή­λω­σή του υπέρ­μα­χος του κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού, από την άλ­λη ο δι­αλ­λα­κτι­κός και με­τρι­ο­πα­θής Πα­να­γής Τσαλ­δά­ρης επι­κε­φα­λής των ακραί­ων και των αδι­αλ­λά­κτων, να αρ­νεί­ται να συμ­βι­βα­στεί με την Αβα­σί­λευ­τη...

Η Ευρώ­πη, αυτή η δι­α­κρι­τή ιστο­ρι­κή, πο­λι­τι­στι­κή, οικο­νο­μι­κή και δυ­νά­μει πο­λι­τι­κή ενό­τη­τα, πα­ρου­σι­ά­ζε­ται εδώ στη νε­ώ­τε­ρη ιστο­ρι­κή της δι­α­δρο­μή.

Υπάρ­χει μια πα­γι­ω­μέ­νη σχέ­ση με­τα­ξύ του κλά­δου των εται­ρει­ών συμ­βού­λων και του τρό­που δι­α­χεί­ρι­σης των επι­χει­ρή­σε­ων και των κρα­τών σή­με­ρα, η οποία πρέ­πει να αλ­λά­ξει...

Στο πλαί­σιο αυτού του πο­νή­μα­τος, ανα­ζη­τή­σα­με τη δι­α­πλο­κή κοι­νω­νί­ας και κτι­σμέ­νου χώ­ρου σε μία ιστο­ρι­κή επα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο, σε αυτήν της προ­λε­τα­ρι­α­κής επα­νά­στα­σης του 1917...