Ο Γεώργιος Μπόγκας ήταν γιος του Χριστόδουλου Μπόγκα ή αλλιώς Καραγκούνη...

Έξι ημέρες να εργάζεσαι, την έβδομη ανοίγουν τα Lidl...

Όταν οι αρχέγονοι φόβοι και τα βίαια ένστικτα αναδύονται και αναμετρώνται με κάτι που δεν μπορεί να νικηθεί, τότε σίγουρα το αποτέλεσμα της πάλης αυτής δεν μπορεί ν’ αφήσει κανέναν αδιάφορο...

«Πάντα μου άρεσαν τ’ αστέρια...

Ο Φαλλός, το σχήμα του, είναι λέω ο Άνθρωπος...

Η Παλαιολόγεια είναι η τελευταία περίοδος του Βυζαντίου, η οποία αρχίζει από το 1261 με την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς και ολοκληρώνεται το 1453 με την Άλωση από τους Οθωμανούς Τούρκους...

Ίσως να μην το έχουμε παρατηρήσει, αλλά η ελληνική ποίηση αποτελεί φαινόμενο μοναδικό στον κόσμο για έναν βασικό λόγο∙ πρόκειται για την αρχαιότερη ποίηση που γράφεται και απαγγέλλεται αδιαλείπτως τουλάχιστον από την αρχαϊκή εποχή μέχρι τις μέρες μας...

Τα ερωτήματα που βάζει η φιλοσοφία δεν μπορούν ν᾿ απαντηθούν με βεβαιότητα...

Ιστορίες… * Από πού τις γνωρίζεις; * Τι έχεις ακούσει; * Πώς έµαθες κάποιες από αυτές… από φίλους ή από γνωστούς; Σου εξάπτουν τη φαντασία, βάζουν σε σκέψη να αναζητήσεις αν είναι αληθινές!!! Η πλοκή είναι µυθοπλαστική, άλλωστε, έτσι ζωντάνεψαν κινηµατογραφικές προβολές...

Η Ελευθερία γεννιέται σε μιαν εποχή που ήταν δύσκολο να είναι λεύτερη...

Η πολλαπλή κρίση που βιώνουμε σήμερα σε όλα τα επίπεδά της ζωής είναι τραυματισμός με βάθος απύθμενο...

Η Μένια είναι ήδη στη σκηνή...

Μέσα από την κίνηση και τον ρυθμό, βασικό στοιχείο κάθε Τέχνης, βιώνουμε τα βασικά και τα συμπληρωματικά χρώματα...

Όνειρα Ζητείται όνειρο Επείγον Στο λευκό του φουσκωμένου σύννεφου το μπράτσο να χαράξω πρόλαβα Ο πόνος Η μοναξιά Η ανυπαρξία ανθρώπινο σχήμα πήρε στο μονοπάτι που καταλήγουν οι ευχές Στα πνευμόνια ένας αέρας απάτητου δάσους δροσάτος στο επείγον του πράγματος τα δάκρυα στέγνωσε κι η αλμύρα σε μια πιθαμή δέρματος μετέωρη με το στόμα ανοιχτό τη λαλιά της να κοιτά που ξεράθηκε έμεινε ΟΝΕΙΡΑ προσφέρονται ΟΝΕΙΡΑ μικρά, μεγάλα, τρελά απίθανα ΟΝΕΙΡΑ Βοριάς Ο Ν Ε Ι Ρ ΩΝ της επιθυμίας ριπές σ’ ένα διάφανο γαλανό αγγελ(ι)όκοσμο με ροδοκόκκινα μάγουλα σγουρά μαλλιά και νέον λαμπιόνια σε κίνηση στην ευθεία απ’ το βλέμμα οι επιγραφές εναλλάσσονται Ρίγος συναντά την επένδυση Πόσο αντέχει άραγε η ψυχή να πληρώσει το διάνυσμα Η λευκή μου κοιλιά με μιας σαύρας ουρά και ποδάρια που το τέρας του ήλιου επιδέξια κόλλησε πιο χορτάτη από ποτέ το ζωνάρι της τέντωσε Τόσα φαναράκια ονείρων τόση προσφορά ευτυχίας πώς να την χωνέψει κανείς...

Υποσχέθηκα σε όλους τους φίλους, που με παροτρύνουν να συνεχίσω να εκπαιδεύω με όποια μορφή, γραπτή ή μέσα από τα σεμινάριά μου, ότι όσο ζω θα φροντίσω να μοιραστώ με την κοινωνία ό,τι έχω μέσα στα συρτάρια της γνώσης μου, αλλά κι ό,τι μπορώ ν’ ανακαλύψω από σοφούς και επιστήμονες, που έδωσαν πολλές ώρες από την ζωή τους, βάζοντας ένα λιθαράκι για έναν καλύτερο κόσμο...