-...Ο μπαμπάς της Τρίνα Ο’ Ντελ παλιά ήταν εγγαστρίμυθος. Γι’ αυτό έχει μια συλλογή από κούκλες στη σοφίτα του σπιτιού τους.

-...Ο Τζόρνταν Μπλέικ και η αδερφή του Νικόλ βαρέθηκαν τη ζέστη της Πασαντίνα. Θα ήθελαν, έστω και για μία φορά, να ζήσουν τον πραγματικό χειμώνα

Μια αγγελία για αλληλογραφία σε ένα περιοδικό γίνεται η αφορμή για τη δημιουργία μιας ζεστής φιλίας ανάμεσα σε δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια που ανήκουν σε δυο διαφορετικούς κόσμους: τη Βερόνικα, που έρχεται από την Αλβανία κουβαλώντας τις τραυματικές εμπειρίες του ξεριζωμού, και την Ελένη, κόρη αστικής αθηναϊκής οικογένειας, που κανένα πρόβλημα δε φαίνεται να σκιάζει τη ζωής της....

Η "Εντολή" της Διδώς Σωτηρίου είναι ένα βιβλίο πολιτικής λογοτεχνίας με καυτά βιώματα....

-...

Η αμείλικτη φθορά του χρόνου και η λαχτάρα για τη συνέχιση της ζωής...

Ένα απρόσμενο συμβάν διαταράσσει την ήσυχη ζωή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που βλέπει ξαφνικά τη μοίρα όλου του σύμπαντος να βρίσκεται στα χέρια του...

[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...

Στα βάθη της θάλασσας της Ίου, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου Γερμανού ιστιοπλόου, βρίσκεται θαμμένο ένα αρχαίο ναυάγιο, στα σπλάχνα του οποίου κρύβεται ένας μεγάλος θησαυρός...

Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...

Κύματα χτυπούν μελανούς βράχους ξεπερνώντας τα ύψη τους...

Σαν ποίηση αγαπημένη...

Ο "Οδυσσέας" είναι ο απολογισμός μιας μοναδικής μέρας, της 16 Ιουνίου 1904. Ο χώρος είναι συγκεκριμένος, το Δουβλίνο.

Η ζωή της παλιάς γειτονιάς, τα παιχνίδια μας σε κήπους, χωματόδρομους και αλάνες, οι φάρσες και οι σκανταλιές, η ποτιστήρα του Δήμου, τα καρπουζοφάναρα και οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα θερινά τα σινεμά κι οι λαθροθεατές τους, τα σουξέ της εποχής, ελληνικά και ξένα, το τραπέζι της Κυριακής, το ανεκτίμητο ραδιόφωνο με «Tο θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη, την «Ώρα του παιδιού» της Θείας Λένας και την ατέρμονη «Πικρή μικρή μου αγάπη», Ο Μικρός Ήρως, τα ροξ, τα κορνέ, η ΙΟΝ αμυγδάλου, τα κομμωτήρια με τις κάσκες, το καινοφανές τζουκ μποξ, η πλουμιστή ραπτομηχανή Singer, το Τηλέφωνον Διά Το Κοινόν, τα κέντρα διασκεδάσεως στην παραλιακή, τα ταψιά με τα γεμιστά να πηγαινοέρχονται στον φούρνο της Θάλητος, η έλευση των ηλεκτρικών συσκευών, τα επαγγέλματα που καταργήθηκαν, το πρωτόφαντο ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, τα ομαδικά μπάνια στη θάλασσα και το μαγικό μείγμα ελαιολάδου-ιωδίου για το μαύρισμα, το πανηγύρι της ΔΕΘ με τα πυροτεχνήματα και την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή εν Ελλάδι, τα σχολεία με καλή αρχή την πλάκα και το κοντύλι, με τις θεατρικές τους παραστάσεις, τις γυμναστικές επιδείξεις, τις παρελάσεις, τις εκδρομές, οι φωτογράφοι με το ξύλινο τρίποδο, το τελευταίο τραμ και οι μεταμορφώσεις του, η αίγλη των τροχονόμων με την περικεφαλαία, τα καραβάκια του Θερμαϊκού, το «Κύπρος-Ένωσις» και το «15% προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία», η προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ με τους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης και τον νικητή Γιώργο Ρουμπάνη, πώς η ποίηση έσμιξε με τη μουσική, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, ρεμπέτικα, το Νέο Κύμα, το Νόμπελ του Σεφέρη, ο εντυπωσιασμός από τον Σπούτνικ και τη Λάικα, το θαυμαστό τρανζίστορ, το τραγούδι των οικοδόμων, το πρώτο φιλί, η τελευταία καντάδα...

Ο τριαντάχρονος Νότης, διορθωτής σ’ εφημερίδα, είναι εθισμένος στον ιππόδρομο, στη ρουλέτα και στο στοίχημα...