Κύφαντα

Τίποτα δεν είναι τυχαίο; ή μήπως η ζωή είναι η ίδια μια τύχη...

«Χάθηκε», είπανε στη μάνα του...

«Όχι, δεν νιώθω κλειστοφοβία, δεν αισθάνομαι παγιδευμένη στο τούνελ χωρίς έξοδο...

Ο κρατικός μηχανισμός τίθεται αμέσως σε επιφυλακή και οι δημοσιογράφοι αναπαράγουν την είδηση που παίζει παντού συγκλονίζοντας την αριστοκρατική κοινωνία του Λονδίνου: «Νεκρός υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ο νεαρός επιχειρηματίας Ντέιβιντ Άτγουντ»...

Είκοσι τρεις συγγραφείς με διαφορετικό ύφος και στυλ γραφής «διαπράττουν» εγκλήματα στον Χολαργό! Το έγκλημα μπορεί να είναι οτιδήποτε...

Η Αικατερίνη Δημητρέα, «η δηλητηριάστρια της Μάνης», όπως έχει καταγραφεί στα εγκληματολογικά χρονικά της χώρας, είναι η ηρωίδα του παρόντος μυθιστορήματος...

Έπλυνα τα πιάτα Το ...

Στα διηγήματα αυτού του βιβλίου θα συναντήσετε τη γοτθική ατμόσφαιρα, τη γοητεία του σκοταδιού, τον έρωτα και τον ρομαντισμό, τη λυρική γλώσσα, γραφικούς δανδήδες και εύθραυστες δεσποσύνες, επαύλεις, κεριά, φορέματα και άμαξες, όλα ωστόσο κρυψώνες για τη σήψη της κοινωνίας, την παρακμή του ψυχικού πλούτου, τις επιφανειακές σχέσεις συμφέροντος, τις προδοσίες, τις δολοφονίες και τις εμμονές, όλα καλά κρυμμένα κατακάθια κάτω από το πέπλο του καθωσπρεπισμού και της αριστοκρατίας...

Ο μετεωρισμός αναπόφευκτος και η υποβολή μέσω της γλώσσας γίνεται καθοριστικό κομμάτι στην ποιητική δημιουργία, με όχημα τον αυτοσαρκασμό και την ειρωνεία...

Αυτή η συλλογή, είναι προσπάθεια, ίχνος, ένα διαχρονικό δάνειο στη καθημερινότητα, σε χρόνο μη γραμμικό και ασύλληπτο, για το καθεστώς χάους που σκεπάζει τις πόλεις και για το ψύχος που μας κάνει να απομονωνόμαστε, αντί να φιλιόμαστε για να σωθούμε...

Στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου ΦΟΝΙΣΣΕΣ έχουν επικαιροποιηθεί εννέα περιπτώσεις φονισσών και έχει προστεθεί μία νέα...

Η Μαίρη είναι μια γυναίκα εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμό της...

Είκοσι αστυνομικά αινίγματα που καλούν τον αναγνώστη να προβληματιστεί, με τη βοήθεια του εγκληματολόγου Φάνη Κρέμου ή και μόνος του, όχι τόσο με την «τέχνη της γραφής» αλλά με μία εγκληματο-λογική προσέγγιση που επικεντρώνεται περισσότερο στον γρίφο και λιγότερο στους χαρακτήρες των προσώπων...

Παρατηρούσα τον πόνο να σιμώνει το σώμα σου, Να γίνεται ένα άλλο εσύ Καταπίνοντας τη γλώσσα μου...

Στρώνεις, ξεστρώνεις, δεν δύνασαι και ύστερα γίνεσαι...