Μανδραγόρας

-

Με θαμπωμένα μάτια ο...

Οι πόθοι μας δαιδαλικοί έλιωναν τα φτερά τους Η καταιγίδα που ᾽ρχεται κι αυτή δικιά μας είναι...

ο μονόλογος της καρδ...

Οι συγγραφείς μιλούν για τη βία κατά των γυναικών...

Πού πάω; Πουθενά...

Επιστρέφοντας στο αδέσποτο πουθενά Ή Τι θα ’λεγε η μάνα μου αν με έβλεπε να βαδίζω ξυπόλητος στην επιφάνεια μιας θάλασσας ομιλούσας’ και ’μεις κομπάρσοι πλασμένοι από θραύσματα της αβύσσου γράφουμε στην αμφίβια άμμο τη θεϊκότητά μας (απόσπασμα από το 14ο ποίημα) ** Οι λέξεις είναι ο τρόπος του να υπάρχει να μετακινείται στο συμπαγές αόρατο λαχταράει να λύσει το αίνιγμά του να απελευθερωθεί από τη μοναδικότητά του να γίνει ον παιδί που κλαίει στις όχθες του ποταμού νιότη που γερνάει...

-

-

-

-

-

-

-

-