Το περιβάλλον μου είναι πια βαρετό και πολύ προβλέψιμο και άδικο συνήθως Κι εγώ μέσα μου δεν το εκτιμώ πλέον Σαν βλέπω ότι δεν το χάνω Μα για κάποιο λόγο μένω με την υπόσχεσή του τρομοκρατημένη Δε θα σ αφήσω ποτέ μου είπε και με κράτησε εδώ Αλλάζει μορφές, κινείται αργά Σχεδόν κυκλοθυμικά μεταμορφώνεται Ο πυρήνας του πάντα το ανικανοποίητο....

Το σπασμό σου ας μπορούσα στο κορμί μου να φορέσω, Το λυγμό σου ας κρατούσα σα μετάληψη στο στόμα....

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Για την πένα σου είμαι η σελίδα....

...

...

...