-

Κρυφές προδοσίες πίσω από κλειστές πόρτες...

Τι είναι αυτό που ενώνει τους ήρωες των τριών θεατρικών έργων που συνυπάρχουν σε αυτό το βιβλίο; Τι κοινό έχουν ο αφηγητής και ο επισκέπτης από το έργο «Στο ένα πόδι» που ταυτίζονται με ένα αντικείμενο, ο άντρας και η γυναίκα από την «Πρόβα» με την Πολυξένη και τον μονόλογό της στη «Φόδρα»; Ο κοινός παρονομαστής που τους ενώνει είναι η μοναξιά – οδηγώντας τους μερικές φορές ως την παράνοια...

Τι είναι χρόνος και χώρος; Τι είναι πραγματικότητα; Τι είναι παρελθόν, παρόν και μέλλον; Είναι ό,τι αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, ή μήπως είχε δίκιο ο Καντ, ο οποίος θεωρούσε ότι δεν είναι ιδιότητες του εξωτερικού σύμπαντος, αλλά ιδιότητες της νόησης των ανθρώπων; Η κατεύθυνση του χρόνου είναι παρελθόν-μέλλον ή είναι αμφίδρομη; Είναι μία και μοναδική η πραγματικότητα;

Ακόμα και ο πιο «βολεμένος» –ιδεολογικά και εννοιολογικά– άνθρωπος έχει μέσα του την εγγενή ανάγκη να καταλάβει τον κόσμο που τον περιβάλλει, να εξηγήσει τις βαθύτερες αιτίες της ύπαρξης και να δώσει νόημα στη ζωή του...

Με τα μάτια της παιδικής ψυχής, το βιβλίο ποιημάτων της Γιαννούλας Δαλιάνη αναφέρεται στην σπουδαιότητα της φύσης και τα διδάγματά της για τη ζωή...

Το βιβλίο αφορά μια μεθοδολογική προσέγγιση της ανάλυσης της τεχνικής των βημάτων του κλασικού μπαλέτου και απευθύνεται στους μαθητές για εκπαιδευτικούς σκοπούς, στους χορευτές και σε οποιονδήποτε άλλο με αγάπη και ενδιαφέρον για την τέχνη του χορού...

-

Στην αυγή της νέας χιλιετίας, τρεις ξεχωριστές γυναίκες, τρεις κόρες –Μαρίνα, Άννα και Εύα–, ανταμώνουν στην Υρία, τρανό Κυκλαδονήσι...

Λήκυθος: Λήκυθος, όμορφο σταμνί, του τάφου μυροδόχη, μα και του λόγου στολισμός του ρήτορα που «το ’χει»...

Τα Ψαρά των μέσων του 18ου αιώνα εξελίσσονται σταδιακά σε ένα μεγάλο ναυτικό κέντρο...

Τι είναι άραγε η αγάπη και πώς μοιάζει η βιωματική της εκλογή; Ένα διαρκές ανθρώπινο ερώτημα, με αίσθηση που διακατέχεται από υποκειμενική αντικειμενικότητα, μα σίγουρα ισχυρή και υπεράνθρωπη...

Ολίγα στιγμιότυπα από το έργο: Το προσκήνιο του έρωτος θαυμάζω, την παράστασιν της ζωής οπού τίποτε άλλο δεν οφείλει να θυμίζει παρά μονάχα την αιρετικότητα του έρωτος...

Ολίγες αράδες για το έργο: Αναθηματικώς, κλίνω γόνυ στους αξίους των γραμμάτων και στους ικανούς του αγώνος, πάντοτε με την θύμηση αντάμα και με το δάκρυ σύντροφο, δάκρυ της αγάπης και της επισημάνσεως πως ο λαός θέλει λαό για να ηγηθεί της τέχνης και για να σταθεί συντροφικώς πλάι στον σύντροφο...

Καλοκαίρι σημαίνει ήλιος, παιχνίδι και βουτιές στη θάλασσα...