Ένα χρυσό εισιτήριο µπορεί να τη στείλει µε υποτροφία στη Νέα Υόρκη...

Ο κόσµος µου είναι τα βουνά, τα ηλιοβασιλέµατα, οι πανέµορφες ανατολές και η µουσική που γράφω...

Πώς είναι άραγε να ζεις τη ζωή σου, να έχεις τους αγαπημένους –τον άντρα, τα παιδιά, τους γονείς, τα αδέρφια σου, τη δουλειά σου– και ξαφνικά ο πιο βίαιος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας να τα διαλύει όλα και να σε ξεριζώνει; Πώς είναι να βαδίζεις με άγνοια προς έναν ομαδικό τάφο; Πώς είναι να χάνεις ό,τι αγαπάς και να μένεις χωρίς σπιτικό, χωρίς φαΐ, σε μία χώρα που όλα είναι καμένα; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να επιβιώσει, όταν ο εχθρός έχει βαλθεί να τον εξοντώσει; Είναι, άραγε, όλα αυτά ένα παρελθόν ή είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας; Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε «άλλους», αλλά όχι σ’ «εμένα»; Ποιος ορίζει τις ζωές μας; Μπορώ να ξεφύγω από κάτι που φαίνεται μονόδρομος, κάτι που μου επιβάλλεται και μοιάζει ανυπέρβλητο; Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας...

Η Τάµι ζει στο Σουχούµι, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας...

Όταν η σιωπή διεκδικήσει χώρο στην πραγματικότητά σου, σημαίνει πως μίλησες πολύ, πως έδωσες πολλά, πως ένιωσες και πως δάκρυσες μες στη ζωή...

Όταν η ψυχή µιλάει, δεν υπάρχει λογική...

Ένας μουσικός αποφασίζει να ακούσει το εσωτερικό του κάλεσμα και να δοκιμάσει την τύχη του ταξιδεύοντας σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης...

Δεν είναι ο Βάγκνερ...

Στις «Ρωγµές του Χρόνου» περιγράφεται το χρονικό σηµείο, δυόµισι αιώνες µετά την Ισοπέδωση των Πάντων -αποτέλεσµα ολοκληρωτικού πολέµου το 2250, που µετά τη λήξη του η ανθρωπότητα µετουσιώθηκε σε τερατώδη οντότητα-, όπου ο Άντον και ο Έβιαν, δύο «Τελικοί Εργάτες», δύο προϊόντα του καιρού τους, βιώνουν τη στυγνή καθηµερινότητα ενός δυστοπικού µέλλοντος κάτω από καθεστώς απόλυτου ελέγχου που παίρνει µορφή ακόµα και στη δοµή των πόλεων...

Ο Γιάννης και ο Χρήστος, δύο νεαρά αγόρια, ζουν την καθηµερινότητά τους σε δύο χωριά της Χαλκιδικής...

Ένας τύπος µε µακρύ καφέ κοστούµι και µία βαλίτσα δίπλα του...

H ανθολογία διηγηµάτων «Στο Σκοτάδι…» αποτελεί τον απαγορευµένο καρπό του δεύτερου λογοτεχνικού διαγωνισµού της ιστοσελίδας «The Weird Side Daily»...

Η ποιητική συλλογή «Μπλε Ποιήματα» έχει ως επίκεντρο το πολύπαθο ανθρώπινο συναίσθημα της Αγάπης, το οποίο πάντοτε αποτελούσε ένα από τα πιο συχνά θέματα-προβλήματα και ερωτήματα μεγάλων και μικρών ποιητών και λογοτεχνών ανά τους αιώνες...

Διάβασα κάπου την αδιασταύρωτη είδηση ότι σε µια πόλη λειτουργούν εικονικές στάσεις λεωφορείων κοντά σε ανθρώπους που πάσχουν από άνοια και έχουν σύνδροµο απόδρασης· εκεί περιµένοντας, ταξιδεύουν φαντασιακά και µετά τους παίρνουν για το σπίτι πίσω· το λεωφορείο που δεν πέρασε σήµερα θα τους πάρει οπωσδήποτε αύριο...

Αυλίζονται παρέα τα πάθη μας, ομοσταυλίζονται...