Ψυχογιός

«Οι κηδείες είναι θάνατος για κάποιον της ηλικίας σου!» Ο ιδιοκτήτης μιας βικτοριανής έπαυλης, ο Ρίτσαρντ Αμπερνάθι, πεθαίνει αιφνίδια, και η αδελφή του, η Κόρα, είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται για φόνο… Όταν εκείνη δολοφονείται άγρια με τσεκούρι, η παράδοξη δήλωσή της την προηγούμενη μέρα αποκτά ξαφνικά τεράστια σημασία...

«Eh bien, λοιπόν, είστε τρελή ή φαίνεστε τρελή ή νομίζετε πως είστε τρελή και πιθανόν να είστε τρελή»...

«Όμως, πρέπει να παραδεχτείς κι εσύ πως όλη αυτή η ιστορία ακούγεται κάπως...

«Γνωρίζεις τι συνηθίζουν να κάνουν οι αράχνες; Τρώνε τους συζύγους τους»...

«Τους πρόσταξα να μη ζυγώσουν άλλο. Τους είπα να αναχωρήσουν ειρηνικά. Δε μ’ άκουγαν, πλησίασαν, παρόλο που τους προειδοποίησα. Κι έτσι εξαπέλυσα πάνω τους το Σκυλί του Θανάτου...»

Περίεργο πράγμα οι συνήθειες...

«Κύριε Πάρκερ Πάιν, πρέπει να κάνετε κάτι...

«Μερικές φορές ο φόνος μπορεί να φαντάζει δικαιολογημένος, αλλά παραμένει φόνος»...

«Οι περισσότεροι επιτυχημένοι άνθρωποι είναι δυστυχείς...

«Η αλήθεια δεν είναι ποτέ φριχτή, είναι μόνο ενδιαφέρουσα»...

«Μα, αυτό δεν είναι λίγο πολύ το ανθρώπινο πρόσωπο; Μια μάσκα», είπε ο δόκτωρ Λορντ...

«Όσο διαρκεί το φως θα θυμάμαι, και στο σκοτάδι δε θα λησμονήσω»...

«Οι άντρες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τη δολοφονία...

Το συγκλονιστικό πορτρέτο ενός άντρα που βρίσκεται σε σύγκρουση με τον εαυτό του και την εποχή του...

Δε συνηθίζω να λυπάμαι τους ανθρώπους...