Ένα βράδυ ο Αλέξανδρος ακούει φωνές και, βγαίνοντας από το δωμάτιό του, βλέπει ένα τεράστιο καβούρι να έχει αρπάξει τη μητέρα του στις δαγκάνες του...

Η γιαγιά Προκομμένη ζει ολομόναχη σ’ ένα σπιτάκι έξω από την πόλη, στην αρχή ενός μεγάλου δάσους...

Γεννήθηκα για να ζω επικίνδυνα...

Η μόνη λύση για να αντιμετωπίσει το απρόβλεπτο ήταν το θάρρος, και αυτό το θάρρος δεν το είχε...

Ο Βίκτορ Αλντερχέιμ έχει να λογοδοτήσει για πολλά...

ξαφνικά, τ’ ορκίζομαι, είδα τη συχωρεμένη τη γιαγιά μου ολοζώντανη να με κοιτάζει με τρυφερή αυστηρότητα σα να ’λεγε: «Τέλος πάντων...

ΕΙΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ; ΑΝ ΟΧΙ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΑΡΚΕΡ ΠΑΪΝ...

Ο τύπος είναι παράξενα ντυμένος και τα σχετικά...

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΚΥΡΙΕ – ΣΑΣ...

Αχ, βρε μάνα! Έχουν περάσει – πόσα; Τριάντα χρόνια από τότε, κι ακόμα δεν έμαθα το μάθημά μου...

Πάντα όλοι γνωρίζουν κάτι, ακόμα κι αν είναι κάτι που δε γνωρίζουν πως γνωρίζουν...

Τα δηλητήρια έχουν κάποιο ενδιαφέρον… Δεν έχουν όμως την ωμότητα μιας σφαίρας ή ενός ροπάλου...

Τρεις από τις επτά πύλες της πόλης είχαν πια κυριευτεί κι οι μέχρι χτες σκλάβοι, οι πεινασμένοι, οι ματωμένοι, οι εξανδραποδισμένοι, γονάτιζαν το θεριό, άλωναν την Τριπολιτσά...

Όχι, φίλε μου, δεν είμαι μεθυσμένος...

Γιατί πάντα υπάρχει φως, Αρκεί να είμαστε γενναίοι αρκετά για να το δούμε, Αρκεί να είμαστε γενναίοι αρκετά φως να γίνουμε...