Ωκεανός

Έτσι ήρθε στον κόσμο η Ελένη Σταμίρη...

Εκείνη τη μέρα η Θάλεια έφτασε στο σπίτι της λίγο πιο αργά από το συνηθισμένο...

-

-

-

-

-

-

Τούτη τη φορά το σκέφτηκα πολύ ώσπου να διαλέξω το ταξίδι μου...

Τούτη τη φορά ήταν ο θείος μου που με θυμήθηκε και με πήρε στο τηλέφωνο...

Μπορείς να ζεις μέσα σε μια μεγάλη φούσκα και να φοβάσαι τα πάντα...

Την ύστατη ώρα του θανάτου, ο Χαρού Ουένο κοίταζε ένα λουλούδι και συλλογιόταν: «Όλα, τελικά, κρέμονται από ένα λουλούδι…»Στην πραγματικότητα, η ζωή του είχε κρεμαστεί από τρία νήματα και μόνο το τελευταίο ήταν λουλούδι: Η τέχνη •Η φιλία •Και η Ροζ… Κοκκινομάλλα, γελαστή, αξιολάτρευτη, τη θυμάται ξαπλωμένη στο γρασίδι, με το πρόσωπο ν’ ατενίζει το στερέωμα...

Πατέρας, γυιός, ήμαστε μόνοι στην πέτρινη γωνιά μας...

Μπουλούκια-μπουλούκια ξεμπούκαρε ο κόσμος από τις παρόδους στην οδό Πατησίων κουβαλώντας τις πέτρες τους...

Στιγμές που λάμπουν σαν μαργαριτάρια, εικόνες πολύχρωμες, δεκατρία συν ένα διηγήματα που αναδύονται μέσα από την ίδια τη ζωή...