Μεταλλικός πρίγκιπας Ψυχρά, άψυχα στις πέτρινες οδούς, τ’ άλογα διαβαίνουν, καβαλάρης, σιδηροπρίγκιπας, γίνομαι άψυχος κι εγώ, να μη μπορώ να σε δαμάσω, ζεστή ζωή να σε χορτάσω, ανάξιος κοιτώ, να γίνεται μεταλλικό ό,τι αγαπώ...

Μια φούχτα φως κουμαντάρει το στέρνο μου, απλώνεται μπάλσαμο, αίμα καθαρό, αίσθημα ζωογόνο, στα μέλη μου...

Το ταξίδι ενός ήρωα στα πέρατα του κόσμου, μιας κοινωνίας στο πέρας μιας εποχής, στο ξημέρωμα...

Απόσπασμα από το διήγημα «Ο Άνθρωπος με το Ακορντεόν» […] Ο άνθρωπος με το ακορντεόν ήξερε πως δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την πολιορκία του ανέφικτου και την τρέλα του απροσδόκητου...

Δεκαετία του ΄60, σε μια ελληνική επαρχία...

Ένα ψυχολογικό θρίλερ για τις επιλογές, τις δεύτερες ευκαιρίες και την αναμέτρηση με τον εαυτό μας...

Ένα κείμενο; Ιστορία; Προσωπική κατάθεση; ...

Ειρηνικά και αναμάρτητα...

Η Μαρίκα και ο Παύλος γεννήθηκαν την περίοδο του Μεσοπολέμου στην Παλαιστίνη από Έλληνα πατέρα και Λιβανέζα μητέρα...

Τί ρόλο μπορεί να παίζουν δύο αρχαίοι φιλόσοφοι, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας στην πορεία μιας ομάδας ανθρώπων που έζησαν και μαθήτευσαν στην δύσκολη εποχή της πανδημίας του κόβιντ; Μέσα από τα μάτια τούς ζούμε λεπτό προς λεπτό τη ζωή τους, τους φόβους τους και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, βασιζόμενο στην αλληλεγγύη και την αυτογνωσία...

Ένα μυθιστόρημα για την ενοχή και την αθωότητα, για την ορθότητα και την πλάνη, για το πάθος και τη μανία της εκδίκησης που πυροδοτεί το μυαλό και οπλίζει, συχνά άδικα, ένα χέρι… Με αφορμή μια ανώνυμη επιστολή, η Ρεγγίνα κινδυνεύει να χάσει τα παιδιά της...

Άξιζε να ζήσουμε για ν’ ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς της μάνας, να δούμε τα δακρυσμένα μάτια του πατέρα...

Ο ποιητής Αγαπούσε ...

[…] Μην κοιτάς τα μάτια μου Ορφέα! Καθώς κοιμάμαι τρέχω δυνατά στους δρόμους σου...

Με των ηρώων τ’ όνειρο να ντύσεις την πατρίδα, μέσα στο δάκρυ των απλών ανθρώπων βάφτισέ την, κι αν δεις να σου χαμογελά και πάλι η ελπίδα, από τους επιτήδειους αλάργα κράτησέ την… ΕΛΛΛΑΣ Μια ανεξάρτητη αρχή και δυο εξαρτημένες τον ναργιλέ φουμάρανε, στο σύννεφο πνιγμένες, δίπλα σε τοίχο που κρυφά πάνω του είχαν γράψει με τρία λάμδα το Ελλάς, μήπως και κάτι αλλάξει...