Τι μουσική παιανίζουν οι ασωτίες μας στο σώμα που βρυχάται τον επαναπατρισμό του; Τι μουσική παίζουν τα λάθη μας; Η εξελικτική πορεία στα μονοπάτια και στις ευθείες του ανικανοποίητου σώματος πασχίζει να ανοίξει παράθυρο ελευθερίας επενδύοντας στις δεσπόζουσες έννοιες της ασωτίας, της ουτοπίας, του νόστου, της φύσης...

Χαμογελάστε παρακαλώ...

Την ώρα που το νυστέρι ακουμπάει στο σώμα, γεννιούνται σκέψεις, ιδέες, σπινθήρες στο υποσυνείδητο του χρόνου...

Οι «φωνές» στις 61 Πολαρόιντ για την ελληνική περιπέτεια είναι οι: Αθηνά Αθανασίου | Αριστείδης Αντονάς | Μανώλης Αφολάνιο Ολαγίνκα (Mc Yinka) | Σοφία Βιδάλη | Πολυμέρης Βόγλης | Γιάννης Βούλγαρης | Έφη Γαζή | Ελένη Γιαννακάκη | Νίκος Γιαννόπουλος | Θεόδωρος Γρηγοριάδης | Άντζελα Δημητρακάκη | Μάρω Δούκα | Θάλεια Δραγώνα | Παναγιώτης Ευαγγελίδης | Σταύρος Ζουμπουλάκης | Σουκρού Ιλιτζάκ (Şükrü Ilicak) | Αλεξάνδρα Ιωαννίδου | Ακρίτας Καϊδατζής | Μάρω Κακριδή-Ferrari | Βασίλης Κάλφας | Κωστής Καρπόζηλος | Μπρους Κλαρκ (Bruce Clark) | Κωστής Κορνέτης | Γεράσιμος Κουζέλης | Κώστας Κωστής | Σάσα Λαδά | Αλέκος Λεβίδης | Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν | Χρήστος Λούκος | Νίκος Μαραντζίδης | Παυλίνα Μάρβιν | Κατερίνα Μάτσα | Αργύρης Μπακιρτζής | Νίκος Μπελαβίλας | Ρίκα Μπενβενίστε | Λέντη Μπιλάλι (Enkeled Bilali) | Παντελής Μπουκάλας | Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Ηλίας Νικολακόπουλος | Λεωνίδας Οικονομάκης | Γιάννης Παλαβός | Παναγής Παναγιωτόπουλος | Κωστής Παπαϊωάννου | Δημοσθένης Παπαμάρκος | Ανδρέας Πετρουλάκης | Βασιλική Πέτσα | Σταύρος Πετσόπουλος | Δημήτρης Πλάντζος | Γιώργος Πλειός | Δημήτρης Πλουμπίδης | Αντώνης Ρέλλας | Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη | Εύα Στεφανή | Άρης Στυλιανού | Δημήτρης Τζιόβας | Μαρία Τσαντσάνογλου | Κωνσταντίνος Τσουκαλάς | Νίκος Χαραλαμπίδης | Κωστής Χατζημιχάλης | Δημήτρης Χριστόπουλος | Χρήστος Χρυσόπουλος...

Τα σπίτια είναι σώματα, καταφύγια, μυρωδιές, το μεσημεριανό μας χουζούρι...

Ένα πρωινό ξύπνησα και όλα είχαν τελειώσει...

Μια γυναίκα γεμίζει τα δοχεία των συγχωριανών με νερό τις μέρες της ξηρασίας...

Έξι διηγήματα, έξι ήρωες εγκλωβισμένοι σε μια προσωπική ή συλλογική δυστοπία...

Τόπος, Αθήνα...

Το απροσδόκητο βλέμμα ενός παιδιού, μου έδωσε πριν χρόνια μία ρητή εντολή: «Γράψε ό,τι βλέπεις!» Αποφάσισα να γράψω με λέξεις, εικόνες που έχω μέσα μου...

«Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγμήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνομά της...

Είκοσι ένα χρόνια μετά την πρώτη, περιπετειώδη έκδοση της “Μηδενιστικής σύνθεσης” (καλοκαίρι 2004), το ποιητικό αυτό βιβλίο που γέννησε ένα μικρό αστικό μύθο με το μηδενιστικό του μένος, τη σαρωτική του γλώσσα και τις υπόγειες διαδρομές του, επανέρχεται ακέραιο και αποκατεστημένο από λογοκρισίες και εκδοτικά παιχνίδια...

Πώς είναι να παρατηρείς τις ζωές των άλλων χωρίς να συμμετέχεις; Να μπαινοβγαίνεις αθόρυβα στις στιγμές τους, σαν τον αόρατο μάρτυρα που βλέπει από το περβάζι μέσα από τις Βελούδινες Περιπλανήσεις του αλλά δεν εμπλέκεται; Στην αρχή, ίσως μοιάζει με ένα αθώο παιχνίδι περιέργειας, ένα καταφύγιο από τη ρουτίνα...

Σε μια πόλη του μέλλοντος, όπου οι ουρανοξύστες σκεπάζουν τον ουρανό και οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να κοιτάζονται στα μάτια, ο Ορφέας βρίσκει διέξοδο στο πιο συναρπαστικό παιχνίδι της εποχής: το Universe Pro...

Η Αθανασία είναι μοναχικός τύπος...