Σε έναν κόσμο όπου υπάρχει ακόμη μαγεία...

Το δοκίμιο με τίτλο «Η Επαναστατική Συνείδηση και ο απαισιόδοξος Θετικισμός, για την εξουσία και τη σεξουαλικότητα», είναι μια προσπάθεια επιχειρηματολόγησης σχετικά με το πώς ο φιλοσοφικός λόγος μπορεί να σταθεί αλληλέγγυος στα πολιτικά επίδικα της εκάστοτε εποχής...

Το έργο του Ιππώνακτα δεν αποτελεί µόνο µια ρωγµή στη γνωστή, από τα αρχαία ακόµη χρόνια, θεώρηση της ποίησης ως εστίας του ψυχοσυναισθηµατικού φορτίου του ανθρώπου...

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που φιλοδοξεί να απαντήσει στα πιεστικά κυρίαρχα θέματα της εποχής...

Τριάντα μικρά διηγήματα γεμάτα αναμνήσεις και νοσταλγία...

Είχα την έμπνευση να ονομάσω “γενναίους” όλους αυτούς τους μοναχικούς, τους περίεργους, τους φευγάτους που σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητοι! Μετά από χρόνια έρευνας και παρατήρησης κατέγραψα κάποια κοινά χαρακτηριστικά, με κυρίαρχο τα παιδικά τους χρόνια, τη γενναιοδωρία, το χιούμορ, τη μη αποδοχή της βίας και της αδικίας, τον σεβασμό στη φύση και στο περιβάλλον και πολλά άλλα...

«Λοιπόν, δαιμόνιε», πήρε τον λόγο η Ήρα, «πες μου, τι σκέπτεσαι γι’ αυτές τις ψυχές που αναζητά μανιωδώς η μία την άλλη; Να σου πω εγώ τι σκέπτεσαι», τον πρόλαβε, πριν απαντήσει ο Δίας...

Πέρασμα μέσα από το χρόνο, μέσα από τον πόνο...

Η περιπέτεια του Άστραψ, του γάτου της Ακρόπολης… Είμ’ αστέρι μαθητής κι ωραίος αθλητής...

Σύμφωνα με τον Αισχύλο, Ερινύα και Κατάρα είναι ένα και το αυτό, αφού και η Κατάρα έχει όμοια με τις Ερινύες ολέθρια συμπεριφορά...

«Φίλοι μου, Αν δείτε τη μητέρα μου και ρωτήσει για μένα, προς Θεού μη σας ξεφύγει και πείτε ότι ασχολούμαι με την πολιτική! Άστε την να νομίζει ότι εργάζομαι ακόμα πιανίστας σε μπουρδέλο» Μαρκ Τουέιν «Όταν έγινα 15 χρόνων σταμάτησα τη μόρφωσή μου γιατί έπρεπε να πάω σχολείο» Μπέρναρ Σόου «…Και ενώ η Ιωάννα ενόθευε έτσι το Πιστεύω, πολύ συχνά, όταν ξεκολλούσε από την αγκαλιά του φίλου της μετά από μια τρισευτυχισμένη νύχτα, της συνέβαινε να μεταβάλλει το Πάτερ ημών κι αντί για τον « άρτο τον επιούσιο, να ζητά από τον Ουράνιο Πατέρα, τον «Φλώρο τον επιούσιο»...

ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ, ήμουνα συνεσταλμένη, δε μιλούσα με αγνώστους, το απέφευγα, μόνο στη θάλασσα ξανοιγόμουν, εκεί έβρισκα και το θάρρος και τα λόγια και τις λέξεις, μιλούσα καθαρά, μελωδικά, τραγουδιστά, σαν το πουλάκι της αυγής πάνω στο σύρμα, και ένα μικρό ψεύδισμα που είχα χανόταν, και ένα τραύλισμα και μια ταχυλογία της ντροπής και αυτή χανόταν, την έπαιρνε το κύμα μακριά, αλλά όχι στον αγύριστο, γυρνούσε μετά μαζί μου στο σπίτι, με ακολουθούσε με το βρεγμένο μαγιώ της και την πετσέτα, κρεμόταν πάλι με το μανταλάκι στα χείλη και στη γλώσσα μου, και κολυμπούσα με τις ώρες, εδώ, σε αυτήν τη Μυτίτσα, σε αυτά τα βράχια έμαθα να κολυμπώ σχεδόν από μόνη μου, μικρή μπήκα στα νερά, έπεσα από το βράχο και αυτό ήταν όλο...

Η Αριστέα έμαθε από νωρίς να αγωνίζεται...

Ένα στυγερό έγκλημα...

Ένα παιδί βιώνει τις απίθανες ιστορίες που του αφηγείται ο παππούς του...