-

Ένα απομονωμένο χωριό, όπου τίποτα δεν αλλάζει...

«Η ζωή, από την αρχή ως το φινάλε, είναι ένας ανυποχώρητος αγώνας σε ρινγκ», γράφει η Χαριτίνη Ξύδη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της «Θηρία ανήμερα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος...

Λένε ότι τα τελευταία λόγια του Ρήγα Βελεστινλή ήταν: «Έτσι πεθαίνουν οι γενναίοι...

Με τις λέξεις «Μήνιν άειδε, θεά» θα έπρεπε να ξεκινάει τούτη η αφήγηση της περιπέτειας ενός βιβλίου μου· κι αυτό επειδή είχα ασφαλώς εξοργιστεί όταν το είδα δημοσιευμένο, αφού δεν ήμουν εγώ εκείνος που το είχε δημοσιεύσει! Είχε άλλο τίτλο στη θέση του τίτλου που είχα επιλέξει εγώ κι άλλο όνομα στο εξώφυλλο – όχι το πιο πρόσφατο ψευδώνυμό μου...

Μόνο όταν εµφανιζόταν πίσω απ’ τον γυµνασιάρχη το τοτέµ του σχολείου, ο Μανιάτης µαθηµατικός, έπεφτε σιγή τάφου· τα παιδιά έκοβαν την πλάκα και πήγαιναν ήσυχα στις τάξεις τους...

Τελικά πώς πέρασε ο χρόνος; Ο ποιητής περιγράφει αυτή την κοινή, κοινότατη εµπειρία χρωµατισµένη αφενός µεν από νοσταλγία για τις χαµένες πια χαρές της νεότητας, αφετέρου δε από έκπληξη για το «πώς πέρασεν η ώρα»...

Σε συνέχεια του βιβλίου Θεσσαλονίκη‐Καλοχώρι / Μπαγκλαντές 2010, o Βαλεριάνο Τροϊάνι στην παρούσα έκδοση συνεχίζει την περιπλάνησή του στην τοπιογραφία της Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά περιδιαβαίνοντας την περιοχή της Αρετσούς...

Κάποτε φύτρωσε στη γη ένα μικρό δέντρο, που το μόνο πράγμα που ήθελε, ήταν να ψηλώσει και να φτάσει τον ουρανό...

Ένας γλυκατζής χιμπατζής, μία αναποφάσιστη ζέβρα, ένα καγκουρό που φορά καρό, μία παρδαλή καμηλοπάρδαλη, ένα λιοντάρι-κομμωτής και άλλα πολλά ζώα, μέσα από τις μικρές τους ιστορίες μιλούν για την φιλία, την διαφορετικότητα, την αγάπη, την αποδοχή και το χιούμορ...

Κοιτάζοντάς τον συνειδητοποιώ ότι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο Λουκ ήταν εκεί...

Η μαμά μου...

Η Φωτεινή είναι ένα κορίτσι που της αρέσει να καθρεφτίζεται...

Ο Ισαάκ Νεύτωνας κατάφερε να εξηγήσει με μαθηματικό τρόπο πώς συμπεριφέρεται ο φυσικός κόσμος, τόσο στη Γη όσο και στο Διάστημα...

Μήπως ήρθε η στιγμή που το παιδί σου λέει πολλά «όχι» και, ταυτόχρονα, όταν τα λες εσύ, δεν τα δέχεται; Μέσα από τα μάτια τριών παιδιών, του Φίλιππου, της Αναστασίας και του Μάριου, ζούμε μια καθημερινή ιστορία, γεμάτη μικρές και μεγάλες στιγμές, όπου το «όχι» γίνεται η αφορμή για να ανακαλύψουν τον κόσμο και να χτίσουν τις σχέσεις τους με τους αγαπημένους τους ανθρώπους...