[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...

Ένα απρόσμενο συμβάν διαταράσσει την ήσυχη ζωή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που βλέπει ξαφνικά τη μοίρα όλου του σύμπαντος να βρίσκεται στα χέρια του...

Στα βάθη της θάλασσας της Ίου, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου Γερμανού ιστιοπλόου, βρίσκεται θαμμένο ένα αρχαίο ναυάγιο, στα σπλάχνα του οποίου κρύβεται ένας μεγάλος θησαυρός...

Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...

Κύματα χτυπούν μελανούς βράχους ξεπερνώντας τα ύψη τους...

Σαν ποίηση αγαπημένη...

Άνθρωποι-δεντράκια, που προσπαθούν να κρατηθούν όρθιοι στην ισόβια διάρκεια του κόντρα καιρού...

Αυτό το παραμύθι δεν γράφτηκε πρώτα στο χαρτί...

Διάνεμα: η φευγαλέα, αμυδρή μορφή ενός κινούμενου προσώπου ή αντικειμένου...

Ακολούθησε την Άννα στο ριψοκίνδυνο ταξίδι της να βρει και να φέρει πίσω την Έλσα, γλιτώνοντας την Αρεντέλα από τον παντοτινό χειμώνα...

Μήπως ο καθένας μας δε θα ήθελε να ζήσει στην Κωνσταντινούπολη, στην Οδησσό, στην Αθήνα, στο Παρίσι, η στο Σαιν Λουί της Σενεγάλης; Ποιος δε θα ζήλευε τη Νινέτ, που έζησε σε τόσα μέρη; Η Νινέτ, κορίτσι ατίθασο και γεμάτο ερωτήματα, μοιάζει να έχει "σηκώσει μπαϊράκι" από τη στιγμή σχεδόν που γεννήθηκε....

«Όσο γνωρίζω, ο Γιαμπάνης είναι από τους λίγους που έγραψε αναμνήσεις, όμως αυτές είναι συνάμα και αναμνήσεις χιλιάδων ναυτεργατών...

Ο Αλέξης ο γιος της Κυράς Μαγδαληνής δεν είχε φανταστεί στα νεανικά του όνειρα -που ήταν θαμπά και ακαθόριστα ηρωικές πράξεις και κατορθώματα που ήθελαν θάρρος και μεγάλη γενναιότητα όμως η ζωή στη σύντομη πορεία του χάρισε τον περιζήτητο τίτλο του ήρωα και επίσημες διακρίσεις...

Όταν η ενοποιημένη δύναμη των δακρύων και του πόνου των όντων δημιουργεί ένα καταστροφικό τσουνάμι πονοτρονίων το σύμπαν αρχίζει να μηδενίζεται...

-