Ποιήματα για λιγοστούς αλλά και εκλεκτούς...

Όταν ο Άρης Λέκας δέχτηκε το τηλεφώνημα του φίλου του τού Γκροφ για βοήθεια, δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να διανοηθεί ότι θα ξεκινούσε το ξετύλιγμα ενός μπλεγμένου κουβαριού...

Ένας καλλιτέχνης που δε χωρά σε μια μόνο τέχνη...

Δύο φαινομενικά διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται με φόντο την Αθήνα της μεγάλης οικονομικής κρίσης...

Για αιώνες, το Φωτεινό Βασίλειο παρέμενε ασφαλές από κάθε απειλή...

“Χαράματα σου γράφω”, ποιήματα που “ζωντανεύουν εικόνες”… που ξυπνούν έντονα συναισθήματα, χαρά, συγκίνηση, προβληματισμό, νοσταλγία… λίγο πριν χαράξει η καινούργια μέρα...

Είναι μια ειλικρινής ποιητική κατάθεση με πολλά στοιχεία αυτοβιογραφικά, ποιητική κατάθεση η οποία αποφεύγει την ωραιολογία, την εκζήτηση και τον βερμπαλισμό...

Στην παρούσα συλλογή των 23 ποιημάτων επιχειρείται μια προσέγγιση των μαρμάρινων σωμάτων όχι ως ακίνητων καταλοίπων ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως ζωντανών υπάρξεων που συνεχίζουν να πάλλονται μέσα στον χρόνο...

Τι θα γινόταν εάν ένα απλό τηλεφώνημα άλλαζε τα πάντα; Αν στην άλλη άκρη της γραμμής δεν βρισκόταν ένας άνθρωπος –ούτε καν ένας εξωγήινος– αλλά ένα ον από ένα σύμπαν τελείως ξένο προς το δικό μας; Ένα σύμπαν χωρίς ύλη...

Η συλλογή περιλαμβάν...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο αδελφάκια, μικρά και χαριτόβρυτα, από καλή οικογένεια...

Οι δύο βιολίστριες, έπαιζαν με μεγάλο ενθουσιασμό τα κομμάτια, η μία, μάλιστα, ήταν τόσο εκφραστική, που κουνούσε ολόκληρο το σώμα της καθώς έπαιζε, χόρευε, χοροπηδούσε, πανηγύριζε, λες και βρισκόταν σε μεγάλη γιορτή, ενώ η άλλη, διοχέτευε όλη την εκφραστικότητα του σώματός της στο υπέροχο, μόνιμο μειδίαμα των χειλιών της, που κάποτε άνοιγε για λίγο σε πλατύ χαμόγελο και ύστερα μαζευόταν πάλι σε υπαινικτικό μειδίαμα, τόσο φωτεινό και τόσο λαμπερό, που ήσουν βέβαιος για το πόσο ευτυχισμένη ένιωθε εκείνη την ώρα η γυναίκα που ερμήνευε μπαρόκ μουσική με το βιολί της...

Κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας, επιτυχημένος δικηγόρος και λάτρης του γυναικείου φύλου, ο Παύλος Δαρόγλου θα δει τη ζωή του να ανατρέπεται με τον χειρότερο τρόπο...

Ο Γιώργος Δάμτσιος γράφει τόσο παραστατικά, που θα το σκεφτείτε καλά πριν ξαναπάτε στην εξοχή- Graham Masterton Κάποια μέρη δεν θέλουν να βρεθούν...

Τι θα γινόταν αν ανακάλυπτες πως κάποιος άγνωστος, σε μια άλλη πόλη, έχει γράψει το ίδιο βιβλίο με εσένα; Όχι απλώς την ίδια ιστορία, αλλά το ίδιο βιβλίο, λέξη προς λέξη...