Επιστημονική φαντασία

Η Γη σφύζει από τυμβωρύχους-δολοφόνους που σκοτώνουν το παρελθόν τους για τριάντα αργύρια...

Πόσο πιθανό είναι να ανακαλύψουμε πως δεν είμαστε μόνοι; Πως δεν ήμασταν ποτέ μόνοι; Ίσως ο έναστρος ουρανός να μην είναι αυτό που νομίζουμε...

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ, ΕΝΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΡΟΟΡΙΣΜΕΝΗ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ...

Η συλλογή διηγημάτων με θέμα τον Λυκάνθρωπο, αποτελεί μέρος της σειράς “παράξενα όντα” , αφιερωμένης στα φανταστικά πλάσματα που έχουν σημαδέψει τη λογοτεχνία και τη λαϊκή φαντασία...

Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ...

Σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος έχει εξαλειφθεί, οι μνήμες μπορούν να διαγραφούν επιλεκτικά και η αιωνιότητα προσφέρεται ως δώρο, όλα μοιάζουν ιδανικά...

Ο Χανς Πφάαλ, ένας χρεοκοπημένος επισκευαστής φυσερών από το Ρότερνταμ, σκέφτεται ένα έξυπνο σχέδιο για να ξεφύγει από τη θλιβερή του ύπαρξη...

Όταν η ενοποιημένη δύναμη των δακρύων και του πόνου των όντων δημιουργεί ένα καταστροφικό τσουνάμι πονοτρονίων το σύμπαν αρχίζει να μηδενίζεται...

Όταν η Μνήμη διαγράφεται, ποιος θυμάται ότι υπήρξε; Σε μια μελλοντική κοινωνία, ο Πυρήνας καταγράφει τα πάντα...

Κάθε πολιτισμός πεθαίνει με έναν ήχο...

Σε έναν κόσμο χωρίς βροχή, χωρίς χώμα, χωρίς μνήμη… ένα παιδί βρίσκει έναν σπόρο...

Τι συνιστά, αλήθεια «Τέλεια Κοινωνία» για έναν άνθρωπο και τι για μια Μηχανή; Είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε τα ηνία στην Τεχνητή Νοημοσύνη; Πώς θα έμοιαζε, άραγε μια τέτοια Κοινωνία, η οποία θα διοικούνταν από ένα Κεντρικό Συμβούλιο Τεχνητών Οντοτήτων; Τελικά, οι άνθρωποι είμαστε απλώς Ατελείς υπάρξεις, ανίκανοι να διαχειριστούμε μόνοι μας το μέλλον μας και να προοδεύσουμε; Τα παραπάνω ερωτήματα, όσο αυξάνεται η χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης στην καθημερινότητά μας, πλέον δεν ακούγονται ως ερωτήματα που απασχολούν απλώς ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, σαν κι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας...

Ένας νεαρός Μαθηματικός, ο Έκτορας και ένας Βιολόγος, ο Στέλιος, προσπαθούν να ανακαλύψουν, αν βρίσκοντας μια επιλογή του παρελθόντος μέσα στο μυαλό μας, μπορούμε με κάποιο τρόπο να βιώσουμε, την δεύτερη εκδοχή της...

Συνήθως μια ιστορία πρέπει να είναι είτε δραματική, είτε κωμική, γενικά να έχει μια ταυτότητα. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για θέατρο. Στο θέατρο μάλιστα, οι ιστορίες είναι για το τώρα ή για το παρελθόν. Ποτέ δεν είδα μια ιστορία για το μέλλον, έστω το κοντινό.