Στους Νόμους ο Πλάτωνας κάνει την εξής παρατήρηση για τους είλωτες: «απ’ όλους τους θεσμούς των Ελλήνων, η ειλωτεία των Λακεδαιμονίων είναι ίσως αυτός που θα άνοιγε το μεγαλύτερο πεδίο σε ατέρμονες συζητήσεις και διενέξεις ανάμεσα σ’ αυτούς που θα την ενέκριναν και σ’ αυτούς που θα την απέρριπταν»...

Μια ιστορία που δεν ξεχνιέται ποτέ...

Κόσμημα της Βιβλιοθήκης κάθε Έλληνα και Ελληνίδας, το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη παγκοσμίως μονογραφία αφιερωμένη στη διεξαγωγή της ελληνικής επανάστασης του 1821 στη Μολδαβία και τη Βλαχία...

Στον δυτικό πολιτισµό όπως τον γνωρίζουµε σήµερα η επίδραση των αρχαίων Ελλήνων και του πολιτισµού τους είναι φανερή σε όλους...

Ο Πολυβίου δεν ασχολείται µε εδάφια ή συγκεκριµένους στίχους του Αναγνωστάκη για να τους ερµηνεύσει ή να αποδώσει το πιθανό κρυφό νόηµά τους...

Κάποτε ήμουν άνθρωπος...

Σε αυτό το βιβλίο η συγγραφέας παραθέτει βίους επιφανών και μη συνθετριών ανά τους αιώνες, δίνοντάς μας πληροφορίες για το έργο τους, την εποχή όπου έζησαν καθώς και για τα εμπόδια που συνάντησαν λόγω φύλου και κοινωνικών στερεοτύπων...

-

Φτάσαμε στο νοσοκομείο, λίγο μετά τα μεσάνυχτα...

Η λέξη «φυλακισμένος» (στα τουρκικά Mahpus) σημαίνει όχι μόνο τον άνθρωπο που στερείται την ελευθερία του, αλλά και τον ίδιο τον χώρο της κράτησης...

Το βιβλίον αυτό περιλαμβάνει αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Γκαίμπελς για τον πόλεμο του 1940-41 και αναφέρει αληθή γεγονότα της Εθνικής Αντιστάσεως. Η αξία του ημερολογίου του Γκαίμπελς οφείλεται στο ότι εγράφη από ένα από τα ανώτατα στελέχη και τον πιστότερο συνεργάτη του Χίτλερ.

Ἔχει ἐντέχνως, κατά πολύ μεγάλο ποσοστόν, ταυτισθεῖ ἡ έννοια τοῦ ρατσισμοῦ μέ τόν ἀντισιμητισμό καί ὅποιος τολμήσει νά παρουσιάσῃ ἀληθείας διά τούς Ἑβραίους, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν θρησκείαν καί τό Ἔθνος των, θεωρεῖται «ἄκρως ἐπικίνδυνος ρατσιστής».

Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μανόλη Αναγνωστάκη οι εκδόσεις Μετρονόμος κυκλοφορούν έναν συλλογικό τόμο αφιερωμένο στο μελοποιημένο έργο του μείζονος ποιητή της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, σε επιμέλεια των Σπύρου Αραβανή, Ηρακλή Οικονόμου και Θανάση Συλιβού...

Πώς εξηγείται το φαινόμενο «Καζαντζίδης»; Γιατί δεκαετίες μετά τη φυγή του ο ίδιος και τα τραγούδια που σφράγισε με την ψυχή και τη φωνή του, εξακολουθούν να έχουν καίρια θέση στην καθημερινότητά μας; Γιατί όλοι οι ομότεχνοί του, παλαιότεροι και νεότεροι, υποκλίνονται στο χάρισμά του;

Πέντε χρόνια με τον Δημήτρη Ποταμίτη...