Το κείμενο του Ζιονό έχει μια μικρή ιστορία, η οποία δεν στερείται πολιτικού ενδιαφέροντος -αλλά πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά με πρωταγωνιστή του κειμένου τον Μακιαβέλλι; Το καλοκαίρι του 1948 ο Ζιονό προτείνει στις εκδόσεις Gallimard, να περιλάβει το έργο του Μακιαβέλλι στη διάσημη σειρά Pleiade....

Όταν ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε σήμερα, θα είναι εντελώς διαφορετικός, η πόλη της Αθήνας, η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, θα συνεχίσει να μιλάει στους ανθρώπους για την ιστορία και τον πολιτισμό, για τα χρόνια της προόδου αλλά και της παρακμής....

Παρότι έχουν περάσει εξήντα ολόκληρα χρόνια από το 1956, όταν «Ο Άγγλος Αξιωματικός» φιλοξενήθηκε στη Νέα Εστία, ο Μοράβια, ένας από τους πιο μεταφρασμένους Ιταλούς συγγραφείς, εξακολουθεί να κεντρίζει το ενδιαφέρον του Έλληνα αναγνώστη....

"Αγάπα, ή κάλλιο κάψου από του πόθου τη φωτιά": με το ίδιο πάθος που ζωγράφισε την Καπέλα Σιστίνα και την ευαισθησία που μας χάρισε την Πιετά ο μέγιστος καλλιτέχνης της Αναγέννησης κάνει τη ζωή του φλογερά σονέτα....

Ο Τζάσπερ Γκουίν είναι συγγραφέας....

H "Βάναυση αγάπη", ένα από τα πιο σηµαντικά και πρωτότυπα µυθιστορήµατα της ιταλικής λογοτεχνίας των τελευταίων χρόνων, είναι το µυθιστόρηµα που ξεδίπλωσε για πρώτη φορά το ταλέντο της Έλενα Φερράντε....

Το άγαλμα του εσταυρωμένου, ένας γρίφος....

"Συμβαίνει οι άνθρωποι να κάθονται και να μου διηγούνται για τις σκληρές μέρες τους, για ταξίδια, αγρύπνια, πείνα....

Ο Κάρλο Μοντερόσι, τηλεοπτικός δημιουργός, εγκαταλείπει την εκπομπή στην οποία οφείλει τη φήμη και την ευμάρειά του....

Τα κείμενα του βιβλίου αυτού διαπνέονται από μια ενιαία και σταθερή αλλά έμμονη ιδέα, την οποία ο Έκο αποδίδει στον Γκράμσι: "Νομίζω ότι μπορούμε να ισχυριστούμε πως μεγάλο μέρος του αποκαλούμενου νιτσεϊκού "υπερανθρωπισμού" δεν έχει ως πηγή και θεωρητικό πρότυπο τον Ζαρατούστρα, αλλά τον Κόμητα Μοντεχρίστο του Δουμά"....

-...

Σε ένα χωριό της Σικελίας, οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τη σημασία των λέξεων....

Η θάλασσα έχει μετατραπεί σ’ έναν τεράστιο κοινό τάφο, υδάτινο θέατρο μιας ατελείωτης τραγωδίας ναυαγίων, κόλαση βίας, παραμορφωτικός καθρέφτης μέσα από τον οποίο πέρασαν τα φαντάσματα όσων είχαν ελπίσει στη σωτηρία της φυγής....

Ιταλία, 1922....

Τα πρόσωπα του θεατρικού Πιραντέλο πρέπει να οµολογήσουµε ότι διψούν για γνώση, και µάλιστα όχι µόνο για τη γνώση της ζωής ή των συνηθειών ή των πράξεων του άλλου, αλλά και των κρυφών προθέσεων, των κινήτρων µιας πράξης του, των µύχιων στοχασµών του....