H ποίηση του ιδιοφυούς αναγεννησιακού αρχιτέκτονα, γλύπτη, ζωγράφου, ποιητή, του θεικού Μichelagnolo-Μichelangelo Βuonarroti, αντικατοπτρίζει μία εσωτερική συνομιλία, μία διαρκή πνευματική αναζήτηση, που αναπαράγει την ουσία της ιστορίας του βίου του, με μορφή λογοτεχνικού έργου...

Γιατί συχνά μένουμε άφωνοι μπροστά σε ένα πρόσωπο ή σε ένα πίνακα ζωγραφικής; Γιατί νιώθουμε πλημμυρισμένοι από μια ανείπωτη γλυκύτητα όταν ακούμε μουσική ή στεκόμαστε ακίνητοι με μάτια ορθάνοιχτα ατενίζοντας ένα ηλιοβασίλεμα; Γιατί, κοντολογίς, μας συγκλονίζουν εσωτερικά κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα, τα οποία δίνουν περιεχόμενο σε αυτό που αποκαλούμε αισθητική εμπειρία; Γιατί όμως δεν συγκινούνται όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο; Γιατί, δηλαδή, ορισμένοι μένουν αδιάφοροι μπροστά σε πολύ όμορφα φυσικά φαινόμενα ή σπουδαία έργα τέχνης, τα οποία, αντιθέτως, άλλοι τα συναισθάνονται ως δώρο της απόλυτης ομορφιάς; Υπάρχει η ομορφιά ως αυθύπαρκτη πραγματικότητα ή είναι απλώς ζήτημα προσωπικού γούστου; Σ’ αυτό το συναρπαστικό νέο βιβλίο, ο Vito Mancuso καταπιάνεται με το μυστήριο της ομορφιάς και το πραγματεύεται σε βάθος για να το κάνει πυξίδα ικανή να μας προσανατολίσει στο μονοπάτι προς την αλήθεια...

H ιστορία του Ακίμ διαδραματίζεται σε κάποιο χωριό της Ρωσίας...

Θα σου πούμε εμείς πώς πήγε. Εμείς που ήμασταν στην Πλατεία της Επανάστασης. Κάποιος άλλος θα σας το έλεγε –και ίσως σας το έχει ήδη πει– πόσο καλοί είναι όλοι, δηλαδή με τη γνώση που υπάρχει εκ των υστέρων,

Στις επιστολές που ο Μοράβια ανταλλάσσει με τη Μοράντε μεταξύ του 1947 και της δεκαετίας του 1980, συγκρούονται ένας άνδρας και μια γυναίκα, και μαζί δύο μεγάλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα...

Όταν εμφανίστηκε το συγκεκριμένο βιβλίο, πολλοί το κατέταξαν στο ρεύμα του «νεορεαλισμού»...

Ιταλία, 1944...

Μολονότι πρόκειται για ένα από τα πιο περίπλοκα και ακανθώδη έργα της Φλερ Γιέγκυ, Τα αγάλματα του νερού είναι ένα λαμπερά ιδιόμορφο μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της οικογένειας και των προνομίων...

«Το κουράγιο είναι σαν ένα φυτό» λέει «πρέπει να το φροντίσεις, να του ρίξεις χώμα, να το ποτίσεις, να έχει ήλιο και φως»...

Ένα δωδεκάχρονο παιδί που βρέθηκε να τρέχει γυμνό μέσα στη νύχτα σ’ έναν επαρχιακό δρόμο της Τοσκάνης...

Στο παρόν μεταφραστικό πόνημα, περιλαμβάνονται τα πιο αντιπροσωπευτικά ποιήματα της Battiferra από το έργο της Ilprimo libro delle opere toscane di Madonna Laura Battiferra degli Ammannati, με στόχο να γίνει γνωστό στο ελληνικό κοινό μια σπουδαία ποιήτρια της Αναγέννησης, αλλά και να αναδειχθεί η σημαίνουσα παρουσία των γυναικών δημιουργών σε περιόδους κομβικές για την ιστορία της λογοτεχνίας...

Παράλληλες ιστορίες ανθρώπων, σαν τις γραμμές του τρένου, που ωστόσο ένας τεχνίτης των λέξεων όπως ο Nicola Lecca τις κάνει να διαπλέκονται μεταξύ τους...

«Η πολιτική υπήρξε για μένα η οργή που οργανώνεται, ο κάλος που σκληραίνει...

Εκεί όπου τα πιο απλά γίνονται σύνθετα, τα αυτονόητα καθίστανται αμφίβολα και ένας διαρκής φόβος υποβόσκει, τέσσερις μετανάστες από την Αφρική, ο Μπαμπουκάρ και οι συνοδοιπόροι του, ο Γιάγια, ο Ουσμάν και ο Ρόμπερτ, προσπαθούν να διατηρήσουν την αισιοδοξία τους και το κέφι τους για ζωή...

Το έργο διαδραματίζεται στη Βενετία του 18ου αιώνα...