Καλαμαράς Κίμων

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, μέσα στα σπίτια, έβλεπες ή φανταζόσουν τις ανθρώπινες σκιές, να σέρνουν τα βήματά τους, να περιφέρονται πάνω-κάτω στο χολ· την τηλεόραση που βολιδοσκοπούσε με μια μπλε και άσπρη φλόγα το σαλόνι, την οικογενειακή εστία· τα πολύχρωμα λαμπιόνια από τα χριστουγεννιάτικα δέντρα που χόρευαν πάνω στις θλιμμένες αυτές σιωπηρές φιγούρες...

Θα εφορμούσα ο ίδιος, με όλες μου τις δυνάμεις, με όλους μου τους παλιάτσους και τους ακροβάτες, με όλους μου τους κλόουν και τα άγρια θηρία, με όλες τις ημίγυμνες χορεύτριες και τους μουσικούς, τους σχοινοβάτες και τους ζογκλέρ,