Πάρε μια γεύση από τον Κάτω Κόσμο που σε περιμένει....

ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ Άραγε είμαστε στο εμείς -που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης- ή μήπως στο εγώ; Τίποτ απ όλ αυτά θαρρώ....

-...

Στίχοι γραμμένοι από καρδιάς, ψιθυρίζοντας και γλυκολαλώντας τα βαθιά μου αισθήματα που πηγάζουν απ τον πόθο, την αγάπη, τον έρωτα, τον πόνο! Που και που ένα διάλειμμα χιουμοριστικό, ξαλαφρώνει τα ματιά και γεμίζει τα χείλη με ζεστό σαν τον ήλιο χαμόγελο, φωτίζει την πληγωμένη ψυχή και αναθαρρεύει την καρδιά να συνεχίζει να χτυπά και να αισθάνεται τον πόθο, την αγάπη, τον έρωτα, τον πόνο! "Ξανά στα μάτια σου τα όνειρα θα βάλω, μέσα στα πέπλα, τα νυχτερινά, τα επώδυνα! Κι όταν ξυπνήσεις το πρωί, στρωμένα θα χω, όλα εκείνα τ ακριβά τα ρούχα τα επώνυμα!"...

Η μεγάλη ανοιξιάτικη παλίρροια, που για αιώνες έπνιγε τα χαμηλά εδάφη του ανατολικού Ρουμπάν, αποδυναμώνεται σταθερά χωρίς να υπάρχει γι αυτό εξήγηση στα ουράνια σώματα....

Ένα ταξίδι της Ψυχής και του Νου, στο χώρο και το χρόνο της Μήθυμνας του καθενός μας....

-...

-...

-...

-...

-...

Ο Χρήστος είναι ένα παιδί της Πέμπτης δημοτικού με πολλά όνειρα....

Ο πιο τρομερός Λύκος δεν είναι ο Κακός....

Η Αφροδίτη και ο Αλέξανδρος φτάνουν στη Νίσυρο και ακολουθούν τον μπαμπά τους, τον ηφαιστειολόγο, στο ηφαίστειο του νησιού, τον Πολυβώτη....

Στο δρόμο της επιστροφής τους για την πόλη, η Αφροδίτη και ο Αλέξανδρος γίνονται μάρτυρες ενός ακραίου φυσικού φαινομένου, το ποτάμι ξεχείλισε και σκέπασε με τα νερά του το δρόμο της γέφυρας....