Μετά την εκλογή του ως ηγέτης των Γκάκχε, ο Σάκχα''Γκε προχωρά με τα σχέδιά του για έναν καινούριο κόσμο, με αποκορύφωμα την αναζήτηση του μυστηριώδους λαού των Θόνγτγιουμ...

Στο Βατόμουρο μου Κι'' αν φύγεις μακριά μου απ'' τα όνειρα μου, σημάδια ν'' αφήσεις στο πέρασμα σου κι'' εγώ θα είμαι κοντά σου να δροσίζω τα δάκρυα σου...

Όταν ένα όραμα μεγαλώνει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούν να αντέξουν οι άνθρωποι που το κουβαλούν, η κατάρρευση δεν έρχεται με θόρυβο...

Ο Διονύσης είναι ένα αγόρι που, χωρίς να το συνειδητοποιεί, συμμετέχει στον αποκλεισμό του συμμαθητή του Ομάρ, επειδή του φαίνεται «διαφορετικός»...

Με λόγο μεστό και βαθιά συμβολικό, οι πρώτοι έξι μήνες του χρόνου, που αποτελούν και τις ομώνυμες έξι ενότητες του βιβλίου, λειτουργούν ως καθρέφτης της ανθρώπινης εμπειρίας...

Η ορφανή Ρεβέκκα έβλεπε από μικρή όνειρα με ισπανόφωνους αθυρόστομους παπαγάλους...

H "Μυθολογία της Αμερικής" αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή στη δημιουργική πορεία του Βασίλη Βασιλικού: πρόκειται για κείμενο εξαιρετικά γοητευτικό και πολυδιάστατο, βαθιά ανθρωποκεντρικό, που συνδυάζει επιτυχημένα το δοκίμιο με τον εσωτερικό μονόλογο και την αυτοβιογραφία, την τοπιογραφία με το πολιτικό σχόλιο και τον κοινωνικό και φιλοσοφικό προβληματισμό, τον κοσμοπολιτισμό με τη νοσταλγία της πατρίδας....

Υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι ησυχία...

-

Η Νήσος, ένα ειδυλλιακό ψαρονήσι, έχει γίνει καλοκαιρινός προορισμός του διεθνούς τζετ σετ...

-

-

Η αμείλικτη φθορά του χρόνου και η λαχτάρα για τη συνέχιση της ζωής...

Ο Βασικεχαγιόγλου, ύστερα από εικοσιπενταετή εκδοτική σιωπή, επανέρχεται με τον φιλόδοξο Μπρουταλισμό, μια πολυπρισματική ποιητική σύνθεση που συγκροτείται από δύο μεγάλες ενότητες: «Πλανητικό σύστημα γραναζιών» και «Αδιατάρακτη κοπή»...

[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...