Οικείο και ανοίκειο...

κρεβάτι γεμάτο λουλούδια κλειστά παραθυρόφυλλα μα τα διαπερνάει το φως ένα τέλος που δεν θα έρθει ποτέ φθηνά τσιγάρα με καφέ με δυο ζευγάρια χέρια για παρέα παράνομες αλκοολικές σκέψεις σε εποχή ποτοαπαγόρευσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες να γεμίζουν τους τοίχους με έρωτα νύχτες λουσμένες με τα φώτα της σιωπής κορμιά κόμποι ναυτικοί σπίτι δίχως χρώματα στους τοίχους τα χρώματα είναι για αυτούς που δεν έχουν δικά τους λέξεις καταργούνται και γεννιούνται άλλες γιατί οι υπάρχουσες δεν αρκούν πολλαπλασιασμός ανθρώπινων αισθήσεων διαίρεση καθημερινός τρόπος ζωής εποχή του διαφωτισμού σαράντα χρόνια μετά κάποια θα έλεγαν ότι η ζωή τους είναι κινηματογραφική δεν είναι όμως γιατί δεν θα τη ζήσουν ποτέ...

Η Στέλλα περιμένει τη μεταφορική...

«Ευλογητός ει κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου»...

Φτάνει όμως, σκέφτηκε, φρενάροντας τους λογισμούς του...

Το αρχαίο κλειδί είναι ένα παραμύθι για μεγάλους...

Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της...

Πιστεύουμε ότι τα φαντάσματα μας στοιχειώνουν...

Μια ειδική έκδοση για την ιστοσελίδα itravelpoetry...

Η ποίηση δεν είναι αποτέλεσμα έμπνευσης, αλλά εκπνοής...

Τα βήματά μας πατούν πάνω στα χνάρια που άφησαν οι προγενέστερες γενιές...

Ο Λάμπρος, έφυγε από το χωριό για μια νέα ζωή στην Ιταλία...

«…χωρίς το έργο να είναι πολιτικό, τοποθετημένο γενικά στη μεταδικτατορική περίοδο και χωρίς να αναφέρεται σε κανένα συγκεκριμένο κόμμα εξουσίας, αγγίζει την πολιτική, το σημείο που αφορά όλους μας, και όπως αυτή εκφράζεται στην καθημερινή μας ζωή...

-

Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με κάτι απλό...