Ο Ανδρέας Αντωνιάδης επιστρέφει μια μέρα του ’72 στο Μόναχο, όπου ένας υπότροφος της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας αντιλαμβάνεται ότι παρακολουθείται από έναν άντρα με καφέ παλτό...

Το καλοκαίρι για τον Έλληνα σημαίνει ξεγνοιασιά, κάτι σαν όαση, γιατί ξεχνάς το φόρτο της καθημερινότητας...

Ο τρίτος συλλογικός τόμος διηγημάτων μυστηρίου και μυθοπλασίας εγκλήματος με κοινό τόπο την Θεσσαλονίκη αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τις μυστηριώδεις πτυχές και τις σκοτεινές αφηγήσεις μιας κοσμόπολης με αδιάκοπη ιστορία και θαυμαστή πολυφωνία...

Το μετρό και ο ηλεκτρικός, τρένα, βαγονάκια ορυχείου, παιδικά τρενάκια ή τρένα στη φαντασία κάποιου, σταθμοί εν λειτουργία ή όχι, εγκαταλειμμένα βαγόνια, βαγόνια ως θεατρικός χώρος, είναι ορισμένα από τα μέρη που εκτυλίσσονται οι Είκοσι τέσσερις αστυνομικές ιστορίες στις ράγες...

Από την πιο ασήμαντη στιγμή ενός ανθρώπου ως το σπουδαιότερο κατόρθωμά του, όλες εκείνες οι αποφάσεις που έχουν παρθεί μέσα στο διάβα τού χρόνου, συνθέτουν το ένα και μοναδικό παρόν...

-

-

Δεκατέσσερις νέοι συγγραφείς, σπουδαστές του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής, Tabula Rasa, σχεδίασαν και εκτέλεσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, το τέλειο έγκλημα...

Πρόκειται για τις 26 ιστορίες πολύ μικρής φόρμας που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό συγγραφής Νανοδιηγήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού Περί ου (www...

Αν και ο όρος ληστής μοιάζει ξεκάθαρο σημαίνον εκείνων των «αποβρασμάτων» της ιστορίας και της καθημερινότητας που επιβουλεύονται την περιουσία, και όχι σπάνια, και τη ζωή των έννομων μελών μιας κοινωνίας, δεν λείπουν οι προεκτάσεις του όρου...

Συγγραφείς: ΑΝΑΣΤΑΣΙ...

Ο συλλογικός τόμος «Συνήθεις άνθρωποι, ανείπωτες ιστορίες» περιλαμβάνει πρωτότυπες μικρές ιστορίες, διηγήματα και μονόλογους, όπου ο κεντρικός ήρωας, «ο συνήθης άνθρωπος», έχει να παλέψει από τη μια, με τον ίδιο του τον εαυτό και από την άλλη, με ένα σαθρό οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον το οποίο, συχνά, τον συνθλίβει...

«Φίλοι του άλλου πολέμου, / σ’ αυτή την έρημη συννεφιασμένη ακρογιαλιά / σας συλλογίζομαι καθώς γυρίζει η μέρα— / Εκείνοι που έπεσαν πολεμώντας κι εκείνοι που έπεσαν χρόνια μετά τη μάχη˙ / εκείνοι που είδαν την αυγή μέσ’ απ’ την πάχνη του θανάτου / ή, μες στην άγρια μοναξιά κάτω από τ’ άστρα, / νιώσανε πάνω τους μαβιά μεγάλα / τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής˙/ κι ακόμη εκείνοι που προσεύχουνταν / όταν το φλογισμένο ατσάλι πριόνιζε τα καράβια: / «Κύριε, βόηθα να θυμόμαστε / πώς έγινε τούτο το φονικό˙/ την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια, / το στέγνωμα της αγάπης˙/ Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…»...

ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, αυτό το αρχετυπικό δίπολο, είναι συχνά κεντρικό θέμα...

Αγαπάτε τη λογοτεχνί...