[....

Το θερινό ηλιοστάσιο, η ημέρα που ο ήλιος χαϊδεύει τη Γη για περισσότερες ώρες από τις άλλες ημέρες του χρόνου, ήταν για τους αρχαίους η δικιά τους πρωτοχρονιά και αποτελούσε το χρονικό ορόσημο, που χρησιμοποιούσαν οι πρώτες κοινωνίες για να οργανώσουν την γεωργική τους ζωή και φυσικά εορταζόταν με όλες τις τιμές....

Δύσκολο να πιστέψεις ιστορίες για παιχνίδια που έπαιξε η ίδια η ζωή....

Τα "Αγαλήνευτα Βάθη" είναι μια ανθολογία τρόμου....

Τα μικρο-διηγήματα των "Διαδοχικών ασυνεχειών" επικοινωνούν, δρασκελίζοντας το ένα στην ονειρική -ή, συχνότερα, εφιαλτική- περιοχή του άλλου....

40 απίθανες ιστορίες με φόντο την όμορφη Θεσσαλονίκη, μέσα από τα μάτια 40 νέων και παλιών επιλεγμένων συγγραφέων, οι οποίοι κλήθηκαν να διηγηθούν κάτι "απίθανο" που έχουν ζήσει, ακούσει, ονειρευτεί ή απλά φανταστεί....

Μια αρχαία παράδοση θέλει οι γυναίκες του Θεσσαλικού κάμπου να είναι περίφημες μάγισσες που με τις γητείες τους κυριαρχούσαν στον έρωτα, κατέβαζαν το Φεγγάρι και σήκωναν τους νεκρούς....

Στο πρώτο μέρος, ο αφηγητής, μέσα από δέκα ομόκεντρα διηγήματα, συνομιλεί με διάφορα δέντρα ή φυτά και περιγράφει την εξ αίματος σχέση του με αυτά -σχέση αγάπης ή μίσους- καθώς και την εξέλιξή της από τα παιδικά του χρόνια έως και σήμερα....

Οι άνθρωποι πορεύονται ουσιαστικά μόνοι στη ζωή που τους δόθηκε....

Η ιστορία ξαναρχίζει, ναιαιαι....

Ένας ιός που κατασπαράσσει υφάσματα; Ένα γυναικείο χέρι που τρελλάθηκε; Χριστούγεννα στο Νοσοκομείο, με μια σφαίρα στην κοιλιά; Μια ψιψίνα ερωτεύεται μια νυχτερίδα; Η γοργόνα & το λαύδανο; Ο ταξιτζής & οι Κέρβεροι; Στο Παρίσι με τον Τζιμ Μόρρισον; Έξι συν ένα χνάρια φαντασμάτων, στα πλακόστρωτα του υπαρξιακού αδιεξόδου....

Έπεφτα, έπεφτα, έπεφτα, όλο και πιο χαμηλά, σαν σε κενό αέρος, χωρίς ν αλλάξω θέση....

Δώδεκα διηγήματα για τη θέση της γυναίκας και τους διάφορους ρόλους της, την έννοια της ταυτότητας, το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση, τη μοναξιά στην τρίτη ηλικία, τον φυλετικό ρατσισμό, τη σύγκριση του παρόντος με το παρελθόν....

Τα "Καμένα Χαρτιά" είναι οι χρήστες της Αθήνας....

Όλες αυτές οι ατέλειωτες βόλτες στον πλανήτη, αυτές οι γειτονιές, αυτές οι σκέψεις που γίναν ψίθυροι, αποτυπώματα στα σώματά μας, τατουάζ ,ιστορίες φίλων αλλά και τυχαίων, που δεν μιλήσαμε αλλά τους νιώσαμε, σε μια ουρά, σ’ ένα στενό με γκράφιτι, σ’ αυτές τις σύγχρονες φαβέλες πώς να περιγράψεις το αλλόκοτο, τη σημασία των αντικειμένων στις πιο κρίσιμες στιγμές; Κάποια λεμόνια που κύλησαν δίπλα σ’ ένα κορμί που καίγεται, σκηνές σινεμά, ένα αφηγηματικό installation με καταιγιστική δράση, είκοσι μία μικρού μήκους ταινίες, με μια γλώσσα άμεση που πυροβολάει, σε κάνει να θες να ρισκάρεις, να σταματήσεις να μετράς, να κατεβάζεις App, να προσπαθήσεις να της μιλήσεις τελικά....