Ζωή διάφανη, εκτεθειμένη σε μάτια απελπισμένα απ’ τη μοναξιά, αδιάκριτα, όπως οι ένοικοι μιας πολυκατοικίας....

Έπιασε το σουβλάκι με ευλάβεια όπως ο τραγουδιστής το μικρόφωνο, περιποιήθηκε πρώτα το χαρτί περιτυλίγματος με τον τρόπο που η μάνα διορθώνει τη γραβάτα του γιου της πριν από την παρέλαση, το έσπρωξε προς τα κάτω βίαια και αποφασιστικά με τη λαχτάρα του πεινασμένου εραστή μπρος σε εξώπλατο, βύθισε τα δόντια του αργά αλλά με πάθος στο λωτό, όπως η τίγρη συνθλίβει το κορμί της εξαντλημένης αντιλόπης, και αναφώνησε μπουκωμένος: "άλλο ένα, φίλε"....

Ερωμένη διάσημων αοιδών επιστρέφει στο χωριό και παντρεύεται....

Για το δίκιο που χάθηκε....

Ο τσιγγάνος Ασημάκης Μπέλος, ο πολιτικός πρόσφυγας Στέλιος Χαϊκάλης το 1981, ο Αμερικανός Πίτερ Λοστ το 1950, ο Πατρινοϊταλός Σπύρος Κριτσέτι το 1945, ο Πατρινός έμπορος Κώστας Μιχαλόπουλος το 1820, ο Αρβανίτης Φώτο Ζήκο το 1799....

Ένδεκα γοητευτικά διηγήματα με θέμα τους τη λογική, την παράνοια, στη σχιζοφρένεια, την αλήθεια και το ψέμα της καθημερινής ζωής....

Μια που βλέπει τη Γη να απομακρύνεται πόντο πόντο από τη Σελήνη....

Μια φράση-χρησμός για την αξία της συγχώρεσης γραμμένη από άγνωστο χέρι σε μια πολυκαιρισμένη έκδοση των Αδερφών Καραμαζώφ....

Ένα μετακινούμενο πένθος, από την εσχατιά του Έβρου μέχρι τον "Νότο του Νότου" στην Κρήτη, περνώντας από τα βουνά της Πίνδου και τον ξεχασμένο Μοριά, στο πλαίσιο ενός χάρτινου ταξιδιού....

Ένας παπαγάλος διαβάζει τις πινακίδες, ένας σταρ του τραγουδιού είναι ξαπλωμένος στο πορτμπαγκάζ και ένας εξορκιστής κακών πνευμάτων κάνει επίδειξη στην τηλεόραση....

Δώδεκα ιστορίες μέσ από την αντρική ματιά των ηρώων τους....

Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει το σύνολο του έργου του Μάριου Χάκκα, που άρχισε με την ποιητική συλλογή "Όμορφο Καλοκαίρι", 1965, για να τελειώσει, με τα πεζά του "Το Κοινόβιο", 1972, που κυκλοφόρησε λίγες ημέρες μετά το θάνατό του....

Ένας άγγελος που ξέπεσε ή ένας παμπόνηρος εραστής....

Η Πράγα είναι ασπρόμαυρη η Αθήνα πολύχρωμη, οι γυναίκες επιστρέφουν από τη Ρωσία οι άντρες από την Αμερική, τα χωριά τους είναι πάντα χιονισμένα, τα σπίτια τους ερμητικά κλειστά· κι όσα θυμούνται, σκόρπια γράμματα λαχτάρα για μια βαθιά ανάσα, όπως όταν βουτάς στη θάλασσα και πιάνεις πάτο....

Όταν έπεφτε η νύχτα, η γκουβερνάντα της Έβελιν σήκωνε τα σκεπάσματα του κρεβατιού και γλιστρούσε πλάι μου....