«Παρέμεινε ασάλευτη στη σκιά που την τύλιγε… Ή τώρα ή ποτέ! Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σκιρτούσε μέσα της...

Άνθρωποι που δαγκώνουν τη λαμαρίνα καθισμένοι σε μοκέτες οκλαδόν, στην Αυγουστιάτικη Αθήνα...

Πόσοι θάνατοι χωράνε σε ένα ημερολόγιο; Μα όσες και οι μέρες του ημερολογίου!· και ακόμη περισσότεροι...

Είκοσι εφτά μικρές ιστορίες...

Εμπειρίες που ωριμάζουν στη σκέψη, πέφτουν και προσγειώνονται στις σελίδες, γίνονται λίπασμα, φυτρώνουν νέοι συλλογισμοί που με τη σειρά τους αναρριχώνται στην εξελικτική πορεία της ζωής, βρίσκουν κάποιο άνοιγμα και πετάνε μακριά, για να μεταφέρουν τη γνώση στο επόμενο βίωμα...

Στο παρόν αυτό βιβλίο των Αναλέκτων του Τάκη Αθανασίου, πλην των χρονογραφημάτων δημοσιευμένων ζώντος αυτού, όλα τα άλλα είναι ανέκδοτα και προσχέδια ποίησης, κατά το μάλλον ή ήττον πλήρη, ευρεθέντα υπό της οικογενείας του μετά τον θάνατό του...

Οδός Σόλωνος, οδός ονείρων συλλογικών και ατομικών...

Πέντε διηγήματα και μια νουβέλα που αφηγούνται τη μοναξιά, την απώλεια, τον έρωτα και τον θάνατο, το καθένα με τον δικό του μοναδικό τρόπο...

Στα δεκατρία διηγήματα της τρίτης συλλογής της, η Δώρα Κασκάλη μιλά για γυναίκες που θέλει να παραμείνουν αμάραντες στην αναγνωστική μνήμη...

« Από εκεί που περνούσαμε, τα βουνά ρουφούσαν σύννεφα...

Το βιβλίο αυτό δεν είναι ιστορικό μυθιστόρημα...

Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε 33 διηγήματα...

Η αγάπη...

Στο βιβλίο εναλλάσσεται η Ποντιακή ποίηση και ο πεζός λόγος...

-