Σαν το παράπονο που σκαλώνει στο στήθος και ψάχνει τον αναστεναγμό...

Ο Νικόλας βουλιάζει στην απελπισία και την απόγνωση, κάθε μέρα κάνει κι από ένα βήμα προς την κατάθλιψη...

«Ένα απόγευμα που γύρισα νωρίς από τη δουλειά, είδα για πρώτη φορά τον τύπο με το κοστούμι να βγαίνει από την πολυκατοικία μας...

Aποκλεισμένος στο αθηναϊκό του διαμέρισμα, ένας άνδρας βυθίζεται στην εμμονή του με το έργο και τη ζωή του συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα...

Οι σελίδες αρχίζουν να γυρνούν όπως ο κάδος μιας κινητής μονάδας πλυντηρίων που πλένει ρούχα ανθρώπων εντελώς άγνωστων μεταξύ τους...

Αγαπώ τους ανθρώπους χρόνια τώρα...

ΣΤΗ ΡΟΖΑΜΟΥΝΔΗ η γλώσσα του ονείρου μετατρέπεται σε κεντρικό δεδομένο...

Μία από τις άστατες ημέρες του χειμώνα ήταν και εκείνη...

Τέσσερις ιστορίες για τον έρωτα, τις χαρές και τις παγίδες που στήνει...

Ένας διεφθαρμένος μπάτσος, διαπλεκόμενος με τον αντιπρόεδρο της Βουλής και το οργανωμένο έγκλημα στα δυτικά προάστια, δολοφονεί έναν νεαρό Ρομά στο Ζεφύρι...

-

Η παρέα των 5 εφήβων Νορβηγών, σαλπάρει για μια ξέγνοιαστη κρουαζιέρα από την Ευρώπη στην Αμερική...

Κείμενα γραμμένα με μια και μόνη οδηγία: να μπορούν να διαβαστούν από κάποιον ενώ κρέμεται από μια χειρολαβή στο τρόλεϊ...

Ορίζουμε, άραγε, τις ζωές μας; Και αν ναι, πόσο βαθιά; Βγαίνουν όλα τα κομμάτια μας στην επιφάνεια; Και αν είναι σκοτεινά; Πως τα διαχειριζόμαστε; Βγαίνουν στο φως όλα όσα γίνονται εντός των τειχών; Και όταν τα τείχη γίνονται πελώρια; Αδιαπέραστα; Πως προχωράμε; Τελικά, ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο χαμένος στα παιχνίδια της ζωής; Πόσο στρατηγικά μπορείς να παίξεις το παιχνίδι, όταν αφήνεις τα πάθη σου να σε κυριεύσουν; Ζωές εν τάφω, όπως λέει και ο Μυριβήλης...

Μιλάμε συχνά για τη ροή του χρόνου, λες και ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που ρέει...