Μέσα δεκαετίας ‘70...

Μια κακοποιηµένη σύζυγος εκδικείται τον άντρα της, προκαλώντας του όσα της έχει κάνει εκείνος στο παρελθόν...

Διηγήματα, γραμμένα για τον έρωτα, αυτόν, που εξυψώνει τον άνθρωπο, που του γαληνεύει την ψυχή, τον εμπνέει να δημιουργεί και τον κάνει καλύτερο, μέσα από ιστορίες αληθινές και αλληγορικές...

...Συνειδητοποιώ λοι...

Οι δρόμοι του τον έφεραν στη Λεοπολντβίλ, σημερινή Κινσάσα, που τότε ήταν η πρωτεύουσα της αποικίας του Βελγικού Κονγκό...

Ένα κορίτσι τρέχει πίσω στον χρόνο να αναιρέσει μία κακιά στιγμή...

Ο Μιχάλης Γύρας, άνθρωπος με αίσθηση βαθιά του χιούμορ, όταν είναι στα κέφια του διηγείται ιστορίες...

Ο άνθρωπος έχει τέσσερις διαστάσεις: την Υλική, την Πνευματική, την Πολιτική και την Ερωτική...

-

Τα διηγήματα του βιβλίου περιγράφουν ήρωες που ακουμπάνε στην παράδοση και την ιστορία για να προχωρήσουν, που αρνούνται να παραιτηθούν μπροστά σε δυσκολίες και που προσπαθούν να χτίσουν ελπιδοφόρες εστίες για να συνεχίσουν...

«Το παλιό λεωφορείο του μπάρμπα-Φανήα Θωμά στη Μικροσπηλιά, το μικρό και πανέμορφο αυτό Τζουμερκοχώρι της Άρτας, ήταν το πιο αγαπημένο πράγμα όλων των χωριανών για περίπου εικοσιπέντε χρόνια, από το ‘50 μέχρι και το ‘75 που το εγκατέλειψε σε μιαν άκρη του δρόμου ο ιδιοκτήτης του και μετακόμισε στην πρωτεύουσα με την πολυμελή οικογένειά του…» Οι άνθρωποι...

Στη μητρόπολη του άμεσου μέλλοντος, που θα μπορούσε να είναι η Αθήνα, οι δρόμοι δεν έχουν όνομα...

-

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω τ’ αντάμωμα με τη νονά Θεώνη κείνα τα χρόνια, τα δύσκολα, τα πονεμένα… Αυτό που μου ’ρχεται στο νου είναι η γεύση, η αίσθηση, το βίωμα, η ζεστασιά της ψυχής στο κρύο του χειμώνα… Ώρες ατέλειωτες κουβέντας με δουλειές, τις Κυριακές που πήγαινα να την επισκεφτώ σ’ εκείνο το μικρό υπόγειο, υγρό κι ανήλιαγο δωματιάκι...

Ομολογουμένως, η Μηλιάνθη έκανε πολλές προσπάθειες να κουμαντάρει τη ζωή της, που δεν ήταν κι εύκολη! Είναι άραγε σε κάποιους πολύ εύκολη; Αυτηνής όμως η ζωή, από πολύ νωρίς ήταν πάντα γεμάτη από υποχρεώσεις...