Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1980...

Με βάση το γνωστό σύνθημα μυθιστόρημα αγώνων και εποχής...

Τα γενέθλια του διαδόχου φέρνουν τη βασιλική οικογένεια ξανά στο ανάκτορο των Ρόδων για ένα τελευταίο γεύμα...

Εκείνη γεννήθηκε σε μια από τις πλούσιες οικογένειες του ευρωπαϊκού Νότου, όπου οι γυναίκες θεωρείται πως ζουν ισότιμα με τους άντρες...

Ο Μανωλιός, η Δήμητρα κι ο Γιάννης αντάμωσαν σε δύσκολους καιρούς...

Ο όρκος που είχε δώσει, δίχως να γνωρίζει την αλήθεια, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με την πορεία της ζωής του...

«Μυρίζω το άρωμα σου… και ας έχω χάσει την όσφρηση μου εδώ και χρόνια...

Η Ζωή και ο Αντώνης, δύο νέα παιδιά, αγαπήθηκαν και παντρεύτηκαν...

Η Μυρτώ αναστέναξε...

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια πύλη που περιμένει να τη διαβείς...

Η Όλγα συνάντησε την Κάτια μετά από χρόνια...

Μια πανέξυπνη πανεπιστημιακή καθηγήτρια, που εργαζόταν σε Βοστώνη κι Ελλάδα, ιδιοφυής και παθιασμένη, εκεί πάνω στη φούρια του ερευνητικού της πάθους, δαιμονίστηκε άξαφνα από την αψηλή ιδέα να φτιάξει, λέει, και τον κόσμο τον κακό, που πια δεν τον άντεχε...

«Το έργο της [Κατερίνας Ντούγκα-Κοτοπούλου] διαπνέεται από πίστη για τον ρόλο, την εξέχουσα θέση και τη δύναμη της γυναίκας...

Το βλέμμα του Βαρδή στάθηκε πάνω της...

Ανάμεσα στο πεπρωμένο, στη ζωή και στον θάνατο υπάρχει μια μεγαλειώδης λησμονημένη αλήθεια...